६५. मैले आखिरमा प्रभुको पुनरागमनलाई स्वागत गरेकी छु
म स्थानीय मण्डलीकी एउटी सहकर्मी थिएँ। सन् १९९७ को अप्रिलमा भएको सहकर्मीहरूको एउटा सभामा, अगुवा ब्रदर झाङले भन्नुभयो, “हालै, ‘पूर्वीय बिजुली’ प्रचार गर्ने एउटा समूह देखा परेको छ, र तिनीहरू साह्रै जबरजस्त छन्। तिनीहरूसँग बाइबलको वृहत् ज्ञान छ, र यदि हामी सावधान र होसियार भएनौँ भने, हामी बहकिन सक्छौँ। तिनीहरूले प्रभु येशू फर्किसक्नुभयो र उहाँ नै सर्वशक्तिमान् परमेश्वर हुनुहुन्छ भन्छन्। तिनीहरूले भेलाहरूमा बाइबल पढ्नै छाडेका छन्, बरु सर्वशक्तिमान् परमेश्वरका वचनहरू मात्र पढ्छन्। बाइबलले भन्छ: ‘सम्पूर्ण धर्मशास्त्र परमेश्वरको प्रेरणाबाट दिइएको हो, र यो धर्मसिद्धान्त, अर्ती, सुधार र धार्मिकतामा निर्देशन दिनको निम्ति लाभदायक छ’ (२ तिमोथी ३:१६)। धर्मशास्त्रको यो खण्डले हामीलाई स्पष्टसँग बताउँछ कि बाइबलका सबै वचनहरू परमेश्वरद्वारा प्रेरित छन्। हामीले यो कुरा मनमा राख्नैपर्छ कि बाइबलमा भएका सबै कुरा परमेश्वरको वचन हो, र बाइबल प्रभुमाथिको हाम्रो विश्वासको जग हो, र प्रभुमा विश्वास गर्नु भनेको बाइबलमा विश्वास गर्नु हो। बाइबलबाट अलग हुनु भनेको प्रभुमा विश्वास नगर्नु हो—यो त उहाँलाई विश्वासघात गर्नु हो!” उपस्थित सबैले उहाँको कुरामा सहमति जनाउँदै होमा हो मिलाए। ब्रदर झाङले हात हल्लाउँदै भन्नुभयो, “तिमीहरूले यो कुरा याद गर्नैपर्छ: तिनीहरूको प्रवचन जतिसुकै गहन वा राम्रो लागे पनि, यदि त्यो बाइबलमा छैन भने, हामीले त्यसमा विश्वास गर्नु हुँदैन। तिमीहरूका आफ्नै बाबु वा आमाले प्रचार गरे पनि, विश्वास नगर। यदि यी मानिसहरू तिमीहरूको घरमा प्रचार गर्न आए भने, तिनीहरूलाई खेदेर पठाऊ! यदि तिमीहरू बहकिएर त्यता लाग्यौ भने, प्रभु येशूले तिमीहरूलाई चिन्नुहुनेछैन, र त्यतिबेला जति रोए पनि केही काम लाग्नेछैन।” त्यसबेला, मैले एकपटक प्रभु येशूले भन्नुभएको कुरा सम्झेँ: “स्वर्ग र पृथ्वी बितेर जानेछन्, तर मेरा वचनहरू बितेर जानेछैनन्” (मत्ती २४:३५)। र सोचेँ, “बाइबलभित्र भएका सबै कुराहरू प्रभुका वचनहरू हुन्, त्यसोभए ती कसरी बितेर जान सक्छन् र? बाइबल स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्ने हाम्रो प्रवेशपत्र हो, र यो हाम्रो जीवनको सुनिश्चितता पनि हो, त्यसैले बाइबल नपढ्नु भनेको प्रभुमा विश्वास नगर्नु हो। मैले बाइबललाई दह्रोसँग पक्रिराख्नुपर्छ।” त्यसपछि, उहाँ केही सनसनीपूर्ण आधारहीन अफवाहहरू फैलाउनतिर लाग्नुभयो। मैले ब्रदर झाङका कुरालाई साँचो ठानेँ। बगालको रक्षा गर्न र प्रभुको मार्गको बचाउ गर्न, घर फर्केपछि मैले विश्वासीहरूलाई पूर्वीय बिजुलीबाट सावधान रहनुपर्छ भनेर बताएँ। तर पछि, झन्-झन् धेरै ब्रदर-सिस्टरहरूले पूर्वीय बिजुली स्वीकार गरे।
एउटा भेलामा, ब्रदर झाङले सिस्टर ल्यु पूर्वीय बिजुलीद्वारा तानिएकी छिन् भनेर भन्नुभयो। मलाई विश्वास गर्न गाह्रो भयो। सिस्टर ल्यु बाइबलसँग धेरै नै परिचित हुनुहुन्थ्यो र उहाँले राम्रो प्रवचन दिनुहुन्थ्यो। त्यस्तो क्षमता भएकी व्यक्ति कसरी तानिन सक्छिन्? पछि, ब्रदर झाङसँगै प्रायजसो प्रचार गर्ने ब्रदर वाङले पनि पूर्वीय बिजुलीमा विश्वास गर्नुभयो। मैले सोच्न थालेँ, “हरेक भेलामा, हामीलाई पूर्वीय बिजुलीका मानिसहरूलाई स्वागत नगर्नू, तिनीहरूको कुरा नसुन्नू वा तिनीहरूका किताबहरू नपढ्नू भनिन्छ। तर अझै पनि किन ब्रदर-सिस्टरहरू एकपछि अर्को गर्दै सर्वशक्तिमान् परमेश्वरमा विश्वास गर्न गइरहेका छन्? पूर्वीय बिजुलीको शिक्षामा त्यस्तो के आकर्षक कुरा छ? तिनीहरूका किताबमा वास्तवमा के लेखिएको छ? ब्रदर वाङ र सिस्टर ल्यु, अनि अरू केही सहकर्मीहरूले साँच्चै पछ्याउँथे र ठूलो विश्वास राख्थे, र तिनीहरू प्रायः प्रचार गर्थे र बाइबलसँग निकै परिचित थिए, त्यसोभए तिनीहरू कसरी त्यति सजिलै तानिन सके त? हाम्रो मण्डली त पुनर्स्थापनाको प्रवाह हो, र हाम्रा शिक्षाहरू अरू सम्प्रदायका भन्दा गहन छन्। के पूर्वीय बिजुलीको शिक्षा हाम्रो स्थानीय मण्डलीको भन्दा पनि गहन हुन सक्छ? नत्रभने, किन यी सबै मानिसहरू एकपछि अर्को गर्दै त्यतातिर तानिन्थे, अनि फर्केर आउनै मान्दैनथे त?” त्यसपछि, ब्रदर झाङले विशेष गरी एउटा प्रार्थना सभाको आयोजना गर्नुभयो, जुन मुख्य रूपमा पूर्वीय बिजुलीको प्रचार गर्नेहरूलाई श्राप दिन प्रार्थना गर्नका लागि थियो। मलाई यो कुरा प्रभुको अभिप्रायअनुरूप छैन भन्ने लाग्यो। प्रभु येशूले हामीलाई घृणा गर्नु हत्या गर्नु जतिकै खराब हो र हामीले आफ्ना शत्रुहरूलाई प्रेम गर्नुपर्छ भनेर सिकाउनुभएको थियो। के तिनीहरूले गरिरहेको काम प्रभु येशूका वचनहरूका विरुद्धमा थिएन र? म यो कुरामा सहमत भइनँ, त्यसैले म सहभागी भइनँ।
सन् २००२ को अक्टोबरको अन्त्यतिर, मेरी भान्जी मेरो घरमा आइन्। उनले प्रभु येशू फर्किनुभएको छ, उहाँले सत्यता व्यक्त गर्नुभएको छ, र उहाँ न्याय र शुद्धीकरणको काम गरिरहनुभएको छ भनिन्। उनले परमेश्वरले मानवजातिलाई मुक्ति दिने काम तीन चरणमा गर्नुभयो भनेर पनि भनिन्। पहिलो चरण व्यवस्थाको युगमा यहोवाले गर्नुभएको काम थियो, दोस्रो चरण अनुग्रहको युगमा प्रभु येशूले गर्नुभएको काम थियो, र तेस्रो चरण राज्यको युगमा सर्वशक्तिमान् परमेश्वरले गरिरहनुभएको काम हो। कामका यी तीनवटा चरण चरणबद्ध रूपमा अघि बढ्दै हरेक पटक माथि-माथि उठ्दै जान्छन्। मेरी भान्जीले पूर्वीय बिजुली स्वीकार गरेकी हुन सक्छिन् भन्ने मैले बुझेँ, त्यसैले मैले उनलाई बीचमै रोकेँ, “पहिलो चरण व्यवस्थाको युग, र दोस्रो चरण अनुग्रहको युग हो—यो कुरा तैँले भन्नुपर्छ र? मलाई थाहा छैन जस्तो लाग्यो? जति चरणको काम भए पनि, बाइबलविनाको कुनै पनि कुरामा विश्वास गर्न सकिँदैन! मैले तँलाई कति पटक भनिसकेँ? बाइबलबाहेक अरू कुनै कुरामा विश्वास नगर्। तँ किन सुन्दैनस्? तिनीहरूले प्रभु फर्कनुभयो भन्छन्। प्रभु कहाँ हुनुहुन्छ? उहाँलाई कसले देखेको छ?” मेरी भान्जीले भनिन्, “प्रभु फर्कनुभएको छ र उहाँले धेरै सत्यताहरू व्यक्त गर्नुभएको छ। यदि हामी परमेश्वरलाई देख्न चाहन्छौँ भने, हामीले उहाँका वचनहरूमा नै खोजी गर्नुपर्छ। यदि तपाईँले सर्वशक्तिमान् परमेश्वरका वचनहरू पढ्नुभयो भने, तपाईँले परमेश्वरको आवाज सुन्नुहुनेछ र उहाँ देखा परेको देख्नुहुनेछ।” उनले यसो भनेको सुन्दा मलाई झनै प्रतिरोध महसुस भयो। ब्रदर झाङले सधैँ भन्नुभएको कुरा मेरो मनमा आयो, “प्रवचन जतिसुकै गहन लागे पनि, यदि त्यो बाइबलभन्दा बाहिरको हो भने, हामीले सुन्नु हुँदैन। हामीले पूर्वीय ज्योतिको प्रचार गर्ने कसैलाई पनि स्वागत गर्नु हुँदैन, चाहे तिनीहरू परिवार वा साथी नै किन नहोऊन्।” त्यसपछि मैले उनलाई हप्काएँ, “के परमेश्वरका वचनहरू सबै बाइबलमा छैनन् र? बाइबल बाहिरको कुनै पनि प्रवचन जतिसुकै गहन वा राम्रो लागे पनि, हामीले त्यसमा विश्वास गर्न मिल्दैन! तैँले कति वर्षदेखि बाइबल पढ्दै आएकी छेस्? तँलाई के थाहा? तँ बहकिएकी छेस् तर पनि थाहा पाउँदिनस्, अनि उल्टै मलाई प्रचार गर्न खोज्दै छेस्! यदि तँ मलाई भेट्न आएकी होस् भने, केही दिन बस्न सक्छेस्, तर यदि मलाई प्रचार गर्न आएकी होस् भने, गइहाल्! त्यसपछि, म तँसँग नाता तोड्छु!” मेरी भान्जीले भनिन्, “सानीमा, बिन्ती छ, यसको बारेमा खोजी गर्नुहोस्! तपाईँले प्रभुमा यति धेरै वर्ष विश्वास गर्नुभएको छ र यति धेरै दुःख भोग्नुभएको छ। यदि तपाईँले परमेश्वरका आखिरी दिनहरूको काम स्वीकार गर्नुभएन भने, तपाईँका सबै प्रयासहरू व्यर्थ हुनेछन्। मैले साँचो मार्ग स्वीकार गरेपछि, मैले सबैभन्दा पहिले तपाईँलाई नै सम्झेकी थिएँ।” मेरी भान्जीले जतिसुकै मनाउन खोजे पनि, मैले सुनिनँ, र अन्त्यमा, उनी रुँदै गइन्। पछि, मलाई धेरै नरमाइलो लाग्यो। मेरी भान्जी यति टाढाबाट मलाई सुसमाचार प्रचार गर्न आएकी थिइन्, तर मैले उनलाई खेदेर पठाइदिएँ। यो त प्रभुको शिक्षाअनुरूप थिएन! तर फेरि सोचेँ, “उसले प्रभुलाई विश्वासघात गरेकी छे, त्यसैले उसलाई खेदेर पठाउनु वास्तवमा गलत थिएन।”
सन् २००३ को जनवरी महिनाको एक दिन, मेरी भान्जीले फोन गरिन् र आफ्नी आमालाई ग्यासबाट विष लागेको बताइन्, र मलाई आएर हेर्न आग्रह गरिन्। मैले यो अवसरमा उनीसँग फेरि कुरा गरूँला र उनलाई पूर्वीय बिजुलीको मार्ग छोड्न मनाउने प्रयास गरूँला भन्ने सोचेँ। भोलिपल्ट, म मेरी दिदीलाई भेट्न गएँ, र बेलुकाको खानापछि, एक जना ब्रदर आउनुभयो र मलाई न्यानो अभिवादन गर्नुभयो, तर त्यतिबेला म उहाँप्रति सतर्क थिएँ। ती ब्रदरले भन्नुभयो, “सिस्टर, प्रभुको आगमनको विषयमा तपाईँको धारणा के छ?” मैले भनेँ, “यदि तपाईँ प्रभुमा विश्वास गर्नुहुन्छ भने, हामी बाइबलका मामलाहरूबारे छलफल गर्न सक्छौँ, तर यदि तपाईँ मलाई पूर्वीय बिजुलीमा विश्वास गर्न मनाउन आउनुभएको हो भने, हामीबीच कुरा गर्नुपर्ने केही छैन। म बाइबलका वचनहरूमा मात्र विश्वास गर्छु, र बाइबलबाहेक अरू केहीमा विश्वास गर्दिनँ!” ती ब्रदरले भन्नुभयो, “म तपाईँको भावना बुझ्न सक्छु; पहिले म पनि तपाईँ जस्तै बाइबललाई नै च्याप्प समातेर बस्थेँ। त्यसैले, आज यही विषयमा कुरा गरौँ न।” त्यसैबेला, मलाई ब्रदर झाङले भन्नुभएको कुरा याद आयो, “तिनीहरूको प्रवचन जतिसुकै गहन वा राम्रो लागे पनि, कहिल्यै नसुन्नू, नत्र बहकिन सक्छौ।” त्यसैले मैले एउटा बहाना बनाएँ र म थाकेकी छु र आराम गर्न चाहन्छु भनेँ। भोलिपल्ट, दुई जना सिस्टरहरू आउनुभयो, र मैले उहाँहरूलाई अस्वीकार गर्न विभिन्न बहाना बनाइरहेँ। त्यतिबेला, म घर जान मात्र चाहन्थेँ। तर, बाहिर आधा फिटभन्दा बाक्लो हिउँ परेको थियो, र बसहरू चल्न बन्द भएका थिए, त्यसैले म जान सकिनँ। मलाई बेचैन र असहज महसुस भइरहेको थियो, र मेरो दिमागमा ब्रदर झाङका कुराहरू घुमिरहेका थिए। ती दुई सिस्टरहरूले मलाई ध्यान दिएर सुन्न आग्रह गर्नुभयो, नत्र मैले प्रभुको आगमनलाई स्वागत गर्ने मौका गुमाउनेछु भन्नुभयो। उहाँहरूमध्ये एक जनाले भन्नुभयो: “प्रभु येशूले भन्नुभयो: ‘खोज, अनि तिमीहरूले भेट्टाउनेछौ; ढकढक्याओ, अनि त्यो तिमीहरूको निम्ति खोलिनेछ’ (मत्ती ७:७)। प्रकाशको पुस्तकमा यसो भनिएको छ: ‘हेर, म ढोकामा खडा हुन्छु र ढकढक्याउँछु: यदि कसैले मेरो स्वर सुन्छ र ढोका खोल्छ भने, म उसकहाँ भित्र आउनेछु र म उसँग खानपान गर्नेछु र उसले मसँग खानपान गर्नेछ’ (प्रकाश ३:२०)। ‘आत्माले मण्डलीहरूलाई के भन्नुहुन्छ सो, कान हुनेले सुनोस्’ (प्रकाश २:७)। यदि हामीले परमेश्वरको लागि आफ्नो हृदयको ढोका खोलेनौँ भने, उहाँले हामीलाई कसरी अन्तर्दृष्टि दिन सक्नुहुन्छ र?” मैले उहाँहरू दुवैले इज्जत, शालीनता र प्रेमका साथ व्यवहार गर्नुभएको देखेँ। मैले उहाँहरूसँग जति नराम्रो व्यवहार गरे पनि, उहाँहरू मसँग कहिल्यै रिसाउनुभएन, र उहाँहरूले मलाई प्रभुका वचनहरूद्वारा निरन्तर मार्गदर्शन गरिरहनुभयो। उहाँहरू ब्रदर झाङले भनेजस्तो बिल्कुलै हुनुहुन्नथ्यो, र मैले उहाँहरूप्रति त्यति धेरै विरोधी महसुस गर्न छोडेँ। तेस्रो दिन, केही ब्रदर-सिस्टरहरू आउनुभयो। मैले उहाँहरूलाई भनेँ, “‘सम्पूर्ण धर्मशास्त्र परमेश्वरको प्रेरणाबाट दिइएको हो’ (२ तिमोथी ३:१६)। बाइबलका वचनहरू सबै परमेश्वरका वचन हुन्, र प्रभुमा विश्वास गर्नुलाई बाइबलबाट अलग गर्न सकिँदैन। यदि तपाईँहरू बाइबल पढ्नुहुन्न भने, के तपाईँहरू प्रभुको मार्गबाट विचलित हुनुभएको छैन र?” एक जना ब्रदरले भन्नुभयो, “पहिले ‘सम्पूर्ण धर्मशास्त्र परमेश्वरको प्रेरणाबाट दिइएको हो’ भन्ने वाक्यांश कसले भनेको हो र यसका लागि परमेश्वरका वचनहरूमा कुनै आधार छ कि छैन भनेर हेरौँ। सम्पूर्ण धर्मशास्त्र परमेश्वरको प्रेरणाबाट दिइएको हो भनेर प्रभु येशूले कहिल्यै भन्नुभएन, र ‘सम्पूर्ण धर्मशास्त्र परमेश्वरको प्रेरणाबाट दिइएको हो’ भन्ने वाक्यांश पावलले भनेका हुन्, प्रभु येशूले होइन।” यसो भन्दै उहाँले बाइबल निकाल्नुभयो, र मलाई “सम्पूर्ण धर्मशास्त्र परमेश्वरको प्रेरणाबाट दिइएको हो” भन्ने पद देखाउनुभयो। मैले हेरेँ, र साँच्चै, यो पावलले भनेका रहेछन्, प्रभु येशूले होइन। म सामान्यतया यो पद पढ्नमा मात्र ध्यान दिन्थेँ, तर मैले यो कुरामा कसरी ध्यान दिइनँ होला?
त्यसपछि, ती ब्रदरले मलाई सर्वशक्तिमान् परमेश्वरका वचनहरूबाट एउटा खण्ड पढेर सुनाउनुभयो: “आज, मानिसहरू बाइबल नै परमेश्वर हुनुहुन्छ र परमेश्वर नै बाइबल हुनुहुन्छ भनेर विश्वास गर्छन्। साथै, तिनीहरू बाइबलका सबै वचनहरू मात्र परमेश्वरले बोल्नुभएका वचनहरू थिए र ती सबै परमेश्वरले भन्नुभएको थियो भनेर विश्वास गर्छन्। परमेश्वरमा विश्वास गर्नेहरूले यो समेत सोच्छन् कि, पुरानो र नयाँ करारका सबै छैसठ्ठी पुस्तकहरू मानिसहरूले लेखेका भए पनि, ती सबै परमेश्वरका प्रेरणाद्वारा दिइएका थिए, र पवित्र आत्माका वाणीहरूको अभिलेख थिए। यो मानिसको विकृत बुझाइ हो, र यो कुरा तथ्यहरूसँग पूर्ण रूपमा मेल खाँदैन। वास्तवमा, अगमवाणीका पुस्तकहरूबाहेक पुरानो करारको अधिकांश भाग एक ऐतिहासिक अभिलेख हो। नयाँ करारका केही पत्रहरू मानिसका अनुभवहरूबाट आएका हुन्, र केही पवित्र आत्माको अन्तर्दृष्टिबाट आएका हुन्; उदाहरणका लागि, पावलका पत्रहरू मानिसकै कामबाट उत्पन्न भएका थिए, ती सबै पवित्र आत्माको अन्तर्दृष्टिका परिणाम हुन्, र ती मण्डलीहरूका लागि लेखिएका थिए, र मण्डलीहरूका दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूका लागि उपदेश र प्रोत्साहनका शब्दहरू थिए। ती पवित्र आत्माले बोलेका वचनहरू थिएनन्—पावल पवित्र आत्माको तर्फबाट बोल्न सक्दैनथे, न त तिनी अगमवक्ता नै थिए, तिनले यूहन्नाले देखेका दर्शनहरू देख्ने कुरा त परै जाओस्। तिनका पत्रहरू एफिसस, कोरिन्थ, गलातिया र त्यो समयका अन्य मण्डलीहरूका लागि लेखिएका थिए। र त्यसकारण, नयाँ करारका पावलका पत्र पावलले मण्डलीहरूका निम्ति लेखेका पत्रहरू थिए, अनि ती न त पवित्र आत्माबाट आएका प्रेरणाहरू हुन्, न त ती पवित्र आत्माका प्रत्यक्ष वाणीहरू नै हुन्। ती केवल उपदेश, सान्त्वना र प्रोत्साहनका शब्दहरू हुन् जुन तिनले आफ्नो कामको सिलसिलामा मण्डलीहरूको लागि लेखेका थिए। त्यसैले पनि ती पावलको त्यतिखेरको धेरै कामका अभिलेख हुन्। ती प्रभुमा सबै दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूका लागि लेखिएका थिए, ताकि त्यस समयका मण्डलीहरूका दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूले उनको सल्लाह पछ्याऊन् र प्रभु येशूको पश्चात्तापको मार्ग पछ्याऊन्। पावलले चाहे तिनीहरू त्यो समयका मण्डलीहरू हुन् वा भविष्यका, तिनीहरू सबैले तिनले लेखेका कुरा खानु र पिउनुपर्छ भनेर कुनै पनि हिसाबले भनेनन्, न त तिनले आफ्ना सबै शब्दहरू परमेश्वरबाट आएका हुन् भनेर नै भने। त्यस बेलाको मण्डलीको परिस्थितिअनुसार, उनले केवल दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूसँग कुराकानी गरे र तिनीहरूलाई हौसला दिए र तिनीहरूमा विश्वासको प्रेरणा दिए र उनले केवल मानिसहरूलाई प्रचार गरे वा सम्झाए अनि उपदेश दिए। तिनका शब्दहरू आफ्नै बोझमा आधारित थिए र तिनले यी शब्दहरूमार्फत मानिसहरूलाई सहायता गरे। तिनले त्यस समयका मण्डलीहरूको प्रेरितको काम गरे, तिनी प्रभु येशूद्वारा प्रयोग भएका कामदार थिए, र यसैले तिनले मण्डलीहरूको जिम्मेवारी लिनुपर्थ्यो, र मण्डलीहरूको काम गर्नुपर्थ्यो, तिनले दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूको स्थितिको बारेमा थाहा पाउनुपर्थ्यो—र यसैकारण, तिनले प्रभुमा सबै दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूका लागि पत्रहरू लेखे। उनले मानिसहरूका लागि भनेका सबै आत्मोन्नति गर्ने र सकारात्मक कुराहरू सही थिए, तर तिनले पवित्र आत्माको वाणीहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दैनथे, र तिनले परमेश्वरलाई प्रतिनिधित्व गर्न सक्दैनथे। एउटा मान्छेका अनुभवहरूका अभिलेखहरू र पत्रहरूलाई मानिसहरूले मण्डलीहरूलाई पवित्र आत्माले बोल्नुभएका वचनहरूका रूपमा लिनु भनेको एक अत्यन्तै गलत बुझाइ, र ठूलो ईश्वरनिन्दा हो!” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। बाइबल सम्बन्धमा (३))। ती ब्रदरले थप भन्नुभयो, “परमेश्वरका वचनहरू धेरै स्पष्ट छन्। पुरानो करारमा, यहोवा परमेश्वरले अगमवक्ताहरूलाई प्रकाश दिनुभएका अगमवाणीका पुस्तकहरूबाहेक, धेरैजसो त व्यवस्थाको युगको दौडान मानिसहरूले परमेश्वरको कामबाट लिएका अनुभवका अभिलेखहरू हुन्, जस्तै, इस्राएलीहरू कसरी मिश्रबाट बाहिर आए, याकूब, दाऊद, सोलोमन आदिका अनुभवहरू। यी सबै मानिसहरूका अनुभवहरू हुन् र यिनलाई परमेश्वरको प्रेरणा भन्न मिल्दैन। बाइबलमा परमेश्वरको प्रेरणाद्वारा दिइएका वचनहरू ‘यहोवा यसो भन्नुहुन्छ’ र ‘यहोवाले यसो भन्नुहुन्छ’ जस्ता वाक्यांशहरूद्वारा प्रस्ट रूपमा चिन्हित छन्। नयाँ करारमा येशूको कामको अभिलेख रहेको छ, र त्यसमा भएका प्रभु येशूका वचनहरू परमेश्वरका वचन हुन्। प्रकाशको पुस्तकचाहिँ यूहन्नाले पत्मोस टापुमा देखेको दर्शन हो, र यो परमेश्वरद्वारा प्रेरित गरिएको हो, र यो परमेश्वरको वचन हो। बाँकीचाहिँ मानिसहरूका शब्दहरू र अनुभवात्मक बुझाइ हुन्, र मानिसहरूका शब्दहरूमा पवित्र आत्माको अन्तर्दृष्टि भए पनि, तिनलाई परमेश्वरका वचन वा परमेश्वरको प्रेरणा भन्न मिल्दैन। बाइबल त केवल परमेश्वरको कामको एउटा ऐतिहासिक अभिलेख, परमेश्वरको कामको एउटा गवाही हो, र बाइबलका सबै वचनहरू परमेश्वरको प्रेरणा होइनन्। यदि हामीले बाइबलका सबै शब्दहरूलाई परमेश्वरद्वारा प्रेरित गरिएको भनेर लिन्छौँ र तिनलाई परमेश्वरका वचनहरूका रूपमा व्यवहार गर्छौँ भने, के यो ईश्वरनिन्दा होइन र?” ती ब्रदरले यसो भनेको सुन्दा, मेरो हृदय उज्यालो भएको महसुस भयो, र मैले सोचेँ, “त्यसोभए बाइबल सबै परमेश्वरको प्रेरणा होइन रहेछ, त्यसमा मानिसका शब्दहरू पनि रहेछन्। यदि हामीले मानिसका शब्दहरूलाई परमेश्वरका वचन मान्छौँ भने, यो ईश्वरनिन्दा हो। अब म परमेश्वरका वचनहरूलाई मानिसका शब्दहरूसँग मिसाउन सक्दिनँ। स्थानीय मण्डलीमा, कसैले पनि परमेश्वरका वचनहरू र मानिसका शब्दहरूबीच यति स्पष्ट भिन्नता कहिल्यै छुट्याएको थिएन। यस्तो सङ्गति मैले पहिलो पटक सुनेकी हुँ।” ती ब्रदरले कुरा जारी राख्नुभयो, “म पनि बाइबलबाहेक परमेश्वरको अरू कुनै काम वा वचन छैन, परमेश्वरका सबै वचनहरू बाइबलमा अभिलिखित छन्, र बाइबलमा भएका परमेश्वरका वचनहरू पूर्ण र पूरा छन् भन्ने सोच्ने गर्थेँ, तर हामीले एउटा महत्त्वपूर्ण कुरालाई बेवास्ता गरेका रहेछौँ।” उहाँले यसो भनेको सुन्दा, मेरो जिज्ञासा जाग्यो, र मैले हतारिँदै सोधेँ, “हामीले कुन महत्त्वपूर्ण कुरालाई बेवास्ता गर्यौँ?” उहाँले मलाई सोध्नुभयो, “भन्नुहोस् त, पहिले को आउनुभयो, परमेश्वर कि बाइबल? को ठूलो हुनुहुन्छ, परमेश्वर कि बाइबल?” उहाँले यस्तो सोध्दा म छक्क परेँ। मलाई यस्तो प्रश्न कसैले कहिल्यै सोधेको थिएन, र यसले मलाई साँच्चै अक्क न बक्क बनायो। मैले उत्पत्तिको पहिलो अध्यायमा परमेश्वरले सबै थोक सृष्टि गर्नुभएको कुरा उल्लेख छ भन्ने सम्झेँ। जब परमेश्वर अस्तित्वमा हुनुहुन्थ्यो, त्यतिबेला बाइबल थिएन, त्यसैले अवश्य पनि, परमेश्वर पहिले आउनुभयो। मैले फ्याट्टै भनेँ, “पहिले परमेश्वर आउनुभयो, अनि बाइबल। अवश्य पनि परमेश्वर नै ठूलो हुनुहुन्छ।” यति भनिसकेपछि, मलाई अचानक स्पष्ट भयो, “सबै थोक परमेश्वरले सृष्टि गर्नुभएको हो, त्यसैले परमेश्वर नै अवश्यै ठूलो हुनुहुन्छ, तर विगतमा, मैले बाइबललाई परमेश्वरभन्दा माथि राखेकी थिएँ। के त्यो गलत थिएन र?” ती ब्रदरले भन्नुभयो, “पहिले परमेश्वरका काम र वचनहरू आए, त्यसपछि बाइबलको अभिलेख आयो। त्यसोभए यदि हामीले परमेश्वरलाई बाइबलमा सीमित पार्छौँ र बाइबल बाहिर परमेश्वरका वचनहरू छैनन् भन्ने सोच्छौँ भने, के यो दृष्टिकोण सही हो? प्रभु येशूले के भन्नुभयो, हेरौँ न। यूहन्ना १६:१२-१३ मा: ‘अझै पनि मैले तिमीहरूलाई भन्नुपर्ने कुराहरू धेरै छन्, तर अहिले तिमीहरूले ती सहन सक्दैनौ। तर, जब उहाँ, सत्यताका आत्मा, आउनुहुन्छ, उहाँले तिमीहरूलाई सारा सत्यतामा मार्गदर्शन गर्नुहुनेछ।’ प्रकाश २:७ मा: ‘आत्माले मण्डलीहरूलाई के भन्नुहुन्छ सो, कान हुनेले सुनोस्। जसले जित्छ त्यसलाई जीवनको रूखबाट खान दिनेछु, जुन परमेश्वरको स्वर्गलोकको बीचमा छ।’ प्रभु येशूले हामीलाई स्पष्ट रूपमा भन्नुभयो कि उहाँले मानिसहरूलाई नभन्नुभएका धेरै कुराहरू छन्, किनभने त्यस समयका मानिसहरूले ती सहन सक्दैनथे। त्यसैले, जब प्रभु आखिरी दिनहरूमा फर्कनुहुन्छ, उहाँले अझ धेरै वचनहरू व्यक्त गर्नुहुनेछ, र उहाँले मानवजातिलाई सत्यताका सबै रहस्यहरू खोल्नुहुनेछ, ताकि तिनीहरूले बुझ्न र त्यसमा प्रवेश गर्न सकून्। प्रकाशको पुस्तकले यो पनि अगमवाणी गर्दछ कि आखिरी दिनहरूमा, पवित्र आत्माले सबै मण्डलीहरूसँग बोल्नुहुनेछ, सानो चर्मपत्रको मुट्ठो खोलिनेछ, र लुकाइएको मन्ना आखिरी दिनहरूका मानिसहरूलाई दिइनेछ। यदि बाइबल बाहिर परमेश्वरका कुनै वचनहरू छैनन् भने, यी अगमवाणीहरू कसरी पूरा हुन सक्छन्? त्यसकारण, जब परमेश्वर आखिरी दिनहरूमा आउनुहुन्छ, उहाँले अझ धेरै वचनहरू व्यक्त गर्नुहुनेछ, जसमध्ये कुनै पनि बाइबलमा छैनन्।” मैले सम्झेँ कि प्रभु येशूले साँच्चै त्यस्ता वचनहरू भन्नुभएको थियो। परमेश्वरका वचनहरू अथाह र प्रशस्त छन्। बाइबलभन्दा बाहिर परमेश्वरका कुनै वचनहरू छैनन् भन्नु साँच्चै तथ्यसँग मेल खाँदैन। उहाँले भनेको कुरा बाइबलसँग मेल खान्छ। तर फेरि मलाई याद आयो कि प्रकाशको पुस्तकमा यसो भनिएको छ: “किनकि यस पुस्तकका अगमवाणीका वचनहरू सुन्ने हरेक मानिसलाई म गवाही दिन्छु, यदि कुनै मानिसले यी कुराहरूमा थप्यो भने परमेश्वरले यस पुस्तकमा लेखिएका विपत्तिहरू त्यसलाई थपिदिनुहुनेछः र यदि कुनै मानिसले यस अगमवाणीका पुस्तकबाट वचनहरू हटायो भने, परमेश्वरले जीवनको पुस्तकबाट, पवित्र सहरबाट र यस पुस्तकमा लेखिएका कुराहरूबाट उसको हिस्सा हटाउनुहुनेछ” (प्रकाश २२:१८-१९)। पूर्वीय बिजुलीका मानिसहरूले परमेश्वरले नयाँ काम गर्नुभएको छ र नयाँ वचनहरू बोल्नुभएको छ भन्छन्, जसको अर्थ बाइबल बाहिरका वचनहरू हुन्। के यो बाइबलमा थप्नु होइन र? यदि मैले उनीहरूले प्रचार गरेको कुरा स्वीकार गरेँ भने, मैले बाइबल बाहिरका वचनहरू स्वीकार गरेकी हुनेछु, जुन प्रभुलाई विश्वासघात गर्नु हो। त्यसैले म एउटा बहाना बनाएर बाहिर निस्केँ, र मैले अब थप सुन्न चाहिनँ।
रातमा, म निदाउन नसकेर कोल्टो फेरिरहेँ। मैले ती ब्रदरले भनेका कुराबारे सोचेँ, र त्यो राम्रो र सबै बाइबलमा आधारित थियो भन्नेबारे सोचेँ। यदि “बाइबल बाहिर परमेश्वरका कुनै वचनहरू हुनेछैनन्” भन्नेबारे ब्रदर झाङले भनेको कुरा साँचो थियो भने, प्रभुको अगमवाणी पूरा हुन सक्दैनथ्यो, र सानो चर्मपत्रको मुट्ठो खोल्न सकिँदैनथ्यो। तर फेरि मैले सोचेँ कि ब्रदर झाङले एउटा विशेष सभामा ती मानिसहरू बाइबलमा पोख्त छन्, र तिनीहरूको प्रवचन जतिसुकै गहन वा राम्रो लागे पनि, हामीले सुन्नु हुँदैन भन्नुभएको थियो, त्यसैले मलाई अझै चिन्ता लाग्यो, “मैले गलत कुरामा पो विश्वास गरिरहेकी छु कि?”
चौथो दिन, मैले उहाँहरूलाई भनेँ, “प्रकाश २२ अध्यायमा यसो भनिएको छ: ‘किनकि यस पुस्तकका अगमवाणीका वचनहरू सुन्ने हरेक मानिसलाई म गवाही दिन्छु, यदि कुनै मानिसले यी कुराहरूमा थप्यो भने परमेश्वरले यस पुस्तकमा लेखिएका विपत्तिहरू त्यसलाई थपिदिनुहुनेछः र यदि कुनै मानिसले यस अगमवाणीका पुस्तकबाट वचनहरू हटायो भने, परमेश्वरले जीवनको पुस्तकबाट, पवित्र सहरबाट र यस पुस्तकमा लेखिएका कुराहरूबाट उसको हिस्सा हटाउनुहुनेछ’ (प्रकाश २२:१८-१९)। यी दुई पदले बाइबलमा थपघट गर्नु हुँदैन भनेर प्रस्टसित भनेको छ। तपाईँहरू सर्वशक्तिमान् परमेश्वरका वचनहरू मात्र पढ्नुहुन्छ—के यो प्रभुका वचनहरूलाई पन्छाउनु होइन र? यदि मैले गलत कुरामा विश्वास गरेँ भने, मैले परमेश्वरको अनुमोदन प्राप्त नगर्ने मात्र होइन, परमेश्वरले ममाथि विपत्तिहरू पनि ल्याउनुहुनेछ।” यो सुनेपछि, ती ब्रदरले मुस्कुराउँदै भन्नुभयो, “त्यसोभए तपाईँ यी कुराहरूबारे चिन्तित हुनुहुँदो रहेछ! परमेश्वरका वचनहरू सबै सत्य हुन् र कहिल्यै बितेर जाँदैनन्। यो बिल्कुलै साँचो हो। जब बाइबलले बाइबलमा कसैले पनि थपघट गर्नु हुँदैन भनेर भन्छ, यसको अर्थ मानिसले त्यसो गर्न सक्दैन भन्ने हो, तर यदि परमेश्वर स्वयम् काम गर्न र आफ्ना वचनहरू व्यक्त गर्न आउनुहुन्छ भने, हामीले त्यसलाई थपिएको भन्न मिल्दैन। प्रभु येशूले व्यवस्थाको युगको आधारमा नयाँ काम गर्नुभएको र नयाँ वचनहरू व्यक्त गर्नुभएको जस्तै, के हामीले उहाँले पुरानो करारमा थप्नुभयो भन्न सक्छौँ र?” त्यसैबेला, मैले सोचेँ, “हो त, कसैले पनि अगमवाणीहरूमा थपघट गर्नु हुँदैन भनेर बाइबलले भन्छ, तर यसले परमेश्वरले नयाँ वचनहरू बोल्नुहुनेछैन भनेर भन्दैन।” त्यस क्षण, मेरो हृदय उज्यालो भयो, र मलाई ती ब्रदरको सङ्गतिमा केही रुचि जाग्यो।
ती ब्रदरले मलाई परमेश्वरका केही वचनहरू पढेर सुनाउनुभयो, जसले गर्दा मैले बाइबलसम्बन्धी गुह्य कुरा र बाइबललाई कसरी उचित रूपमा व्यवहार गर्ने भन्नेबारे केही राम्रो बुझाइ प्राप्त गरेँ। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “के परमेश्वरको कामका निम्ति नियमहरू प्रयोग गर्नु आवश्यक हुन्छ? के परमेश्वरको काम अगमवक्ताहरूका अगमवाणीअनुसार हुनै पर्छ? आखिरकार, ठूलो के हो: परमेश्वर वा बाइबल? परमेश्वरले किन बाइबलअनुसार काम गर्नुपर्छ र? के परमेश्वरसँग बाइबललाई उछिन्ने कुनै अधिकार छैन भन्ने हुनसक्छ? के परमेश्वरले बाइबलबाट टाढा भएर अरू कामहरू गर्न सक्नुहुन्न र? येशू र उहाँका चेलाहरूले किन शबाथ-दिन पालना गर्नुभएन? यदि उहाँले शबाथ-दिनलाई ध्यानमा राख्दै र पुरानो करारका आज्ञाहरू अनुसार अभ्यास गर्नुहुन्थ्यो भने, येशूले उहाँ आउनुभएपछि शबाथ-दिन किन पालना गर्नुभएन, तर बरु खुट्टा धुनुभयो, शिर ढाक्नुभयो, रोटी भाँच्नुभयो र दाखरस पिउनुभयो? के यी सबै कुरा पुरानो करारका आज्ञाहरूमा नभएका होइनन् र? यदि येशूले पुरानो करारलाई आदर गर्नुहुन्थ्यो भने उहाँले यी प्रावधानहरू किन तोड्नुभयो? कुनचाहिँ पहिले आयो, परमेश्वर वा बाइबल, त्यो तँलाई थाहा हुनुपर्छ! शबाथका प्रभु हुनुभएकाले के उहाँ बाइबलका परमप्रभु पनि हुन सक्नुहुन्न र?” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। बाइबल सम्बन्धमा (१))। “नयाँ करारको समयमा येशूले गर्नुभएको कामले नयाँ काम सुरु गर्यो: उहाँले पुरानो करारको काम अनुसार काम गर्नुभएन, न त उहाँले पुरानो करारका यहोवाले बोल्नुभएका वचनहरूलाई नै प्रयोग गर्नुभयो। उहाँले आफ्नै काम गर्नुभयो, र उहाँले नयाँ काम गर्नुभयो, र त्यो काम व्यवस्थाभन्दा अझ उच्च थियो। यसैले, उहाँले भन्नुभयो: ‘म व्यवस्था वा अगमवक्ताहरू नष्ट गर्न आएको हुँ भन्ने नसोच: म नष्ट गर्न होइन, तर पूरा गर्न आएको हुँ।’ यसैले, उहाँले जे पूरा गर्नुभयो त्यस अनुसार धेरै वटा सिद्धान्त भङ्ग गरिए। शबाथको दिनमा, उहाँले आफ्ना चेलाहरूलाई अन्नका खेतहरू भएर लग्नुहुँदा ती चेलाहरूले अन्नका बालाहरू टिपे र खाए; उहाँले शबाथ दिन पालन गर्नुभएन र भन्नुभयो, ‘मानिसको पुत्र शबाथको दिनको समेत प्रभु हुनुहुन्छ।’ त्यसबेला, इस्राएलीहरूको नियमअनुसार शबाथ दिन पालन नगर्ने कुनै पनि मानिसलाई ढुङ्गाले हानेर मारिन्थ्यो। तापनि, येशू न त मन्दिरमा प्रवेश गर्नुभयो न उहाँले शबाथ दिन पालन गर्नुभयो, र उहाँको काम पुरानो करारको समयका यहोवाले गर्नुभएको थिएन। यसरी, येशूले गर्नुभएको कामले पुरानो करारको व्यवस्थालाई उछिन्यो, यो त्योभन्दा अझ उच्च थियो, र यो त्यो अनुरूप थिएन। अनुग्रहको युगको अवधिमा, येशूले पुरानो करारको व्यवस्थाअनुसार काम गर्नुभएन, र ती सिद्धान्तहरूलाई पहिले नै भङ्ग गरिसक्नुभएको थियो। तर इस्राएलीहरू जोरदार रूपमा बाइबलमा अडे र तिनीहरूले येशूको निन्दा गरे—के त्यसो गर्नु येशूको कामलाई इन्कार गर्नु थिएन र? आज धार्मिक संसार पनि जोरदार रूपमा बाइबलमा अडेको छ र कोही-कोही मानिसहरू भन्छन्, ‘बाइबल एउटा पवित्र पुस्तक हो र यो पढ्नुपर्छ।’ केही व्यक्तिहरू भन्छन्, ‘परमेश्वरको काम सदाका लागि कायम राख्नुपर्छ, पुरानो करार परमेश्वरले इस्राएलीहरूसँग गर्नुभएको करार हो, र यसलाई उल्लङ्घन गर्न सकिँदैन, र शबाथ-दिन सधैँ पालन गर्नुपर्दछ!’ के ती हास्यास्पद छैनन् र? येशूले किन शबाथ दिनको पालन गर्नुभएन? के उहाँले पाप गरिरहनुभएको थियो? यस्ता कुराहरू कसले सम्पूर्ण रूपले बुझ्न सक्दछ? मानिसहरूले बाइबल जसरी पढे पनि, उनीहरूको बोध गर्ने सामर्थ्य प्रयोग गरेर परमेश्वरको कार्य जान्नु असम्भव हुनेछ। उनीहरूले परमेश्वरको शुद्ध ज्ञान प्राप्त नगर्ने मात्र होइन, तर तिनीहरूका धारणा झन्-झन् नराम्रो हुँदैजान्छ, यसरी तिनीहरूले परमेश्वरको विरोध गर्न थाल्नेछन्। यदि आजका देहधारी परमेश्वर नहुनुभएको भए, मानिसहरू तिनीहरूका आफ्नै धारणाले बरबाद हुनेथिए, र तिनीहरू परमेश्वरको सजायमा परेर मर्ने थिए” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। बाइबल सम्बन्धमा (१))। परमेश्वरका वचनहरू पढिसकेपछि, ती ब्रदरले सङ्गति दिनुभयो, “परमेश्वरका वचनहरूबाट, हामी बुझ्छौँ कि परमेश्वरको कामपछि, मानिसहरूले परमेश्वरको कामका तथ्यहरूलाई अभिलेखन र सङ्कलन गरे, र यही नै बाइबल बन्यो। बाइबल केवल एउटा ऐतिहासिक पुस्तक हो, र परमेश्वरका अघिल्ला दुई चरणका कामको अभिलेख हो। बाइबल परमेश्वरको गवाही हो, जसले परमेश्वरको कामको सेवा गर्दछ, र यसको उद्देश्य परमेश्वरको कामलाई सीमित तुल्याउनु होइन। पुरानो करारमा व्यवस्थाको युगमा यहोवाले गर्नुभएको कामको अभिलेख रहेको छ, मुख्यतया परमेश्वरले संसार कसरी सृष्टि गर्नुभयो र व्यवस्थाको युगमा उहाँले के काम गर्नुभयो भन्ने बारेमा लेखिएको छ। नयाँ करारमा अनुग्रहको युगमा परमेश्वरले गर्नुभएको कामको अभिलेख रहेको छ, त्यसमा प्रभु येशूका काम र वचनहरूको अभिलेख रहेको छ, जसमा उहाँले मानिसहरूलाई पश्चात्ताप गर्न र पाप स्विकार्न, आफ्ना छिमेकीलाई आफूलाई जस्तै प्रेम गर्न, र सत्तरी गुणा सात पटकसम्म क्षमा दिन आह्वान गर्नुभएको, साथै प्रभु येशूले पापहरू क्षमा गर्नुभएको, बिरामीलाई निको पार्नुभएको, भूतहरू धपाउनुभएको, मरेकाहरूलाई जीवित पार्नुभएको, आदि कुराहरू अभिलिखित छन्। के प्रभु येशूका काम र वचनहरू पनि पुरानो करारमा अभिलिखित कुराहरूभन्दा बाहिर थिएनन् र? मानव नजरमा, के यो पनि बाइबलभन्दा बाहिर गएको थिएन र? तर यो बाइबल बाहिर थपिएको कुरा थिएन, बरु परमेश्वरको कामको स्तरोन्नति थियो। आज, सर्वशक्तिमान् परमेश्वर आउनुभएको छ, र उहाँले अनुग्रहको युगको कामको आधारमा राज्यको युगको काम सुरु गर्नुभएको छ, र उहाँले नयाँ वचनहरू व्यक्त गर्नुभएको छ। यी प्रकाशको पुस्तकमा अगमवाणी गरिए अनुसार मण्डलीहरूलाई पवित्र आत्माले भन्नुभएका वचनहरू हुन्, र सानो चर्मपत्रको मुट्ठो खोलिएको छ। बाइबलमा केही कुरा थपिएको छ भनेर भन्न मिल्छ? यो त पूरै फरक कुरा हो। जब मानिसहरूले सर्वशक्तिमान् परमेश्वरले यति धेरै सत्यताहरू व्यक्त गर्नुभएको छ, सानो चर्मपत्रको मुट्ठोका रहस्यहरू खोलिएका छन् भनेर देख्छन्, मानवजातिलाई अहिले चाहिएका कुरा यिनै वचनहरू हुन्—अर्थात् मानवजातिले मुक्ति पाउन र स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्न सक्छ कि सक्दैन भन्ने कुरासँग सम्बन्धित सत्यताहरू हुन् भन्ने देख्छन्—तब के मानिसहरू अझै पनि धर्ममा फर्केर हरेक दिन बाइबलको प्रचार सुन्न जानेछन्? जस्तै अनुग्रहको युगमा प्रभुलाई पछ्याउनेहरू; जब तिनीहरूले प्रभु येशूले नयाँ वचनहरू व्यक्त गर्नुभएको र नयाँ काम गर्नुभएको सुने, के तिनीहरू अझै पनि फरिसीहरूले पुरानो करारको प्रचार गरेको सुन्न मन्दिरमा जान्थे होलान् र? यदि हामीले परमेश्वरको नयाँ काम बाइबलभन्दा बाहिर वा माथि गएकोले उहाँका नयाँ वचनहरूलाई अस्वीकार गर्छौँ भने, के हामीले परमेश्वरको विरोध गर्ने फरिसीहरूले गरेकै गल्ती गरिरहेका छैनौँ र?” ती ब्रदरका वचनहरूले मलाई पूर्ण रूपमा विश्वस्त बनाए, र मसँग खण्डन गर्ने कुनै कुरा थिएन। मैले साँच्चै नै बाइबललाई पुजेकी रहेछु, र मैले त्यसलाई परमेश्वरभन्दा माथि राखेकी रहेछु। मैले यो पनि बुझेँ कि पूर्वीय बिजुलीका मानिसहरूले बाइबल नपढ्नुको अर्थ तिनीहरूले बाइबललाई इन्कार गरिरहेका छन् भन्ने होइन; बरु तिनीहरू परमेश्वरको कामका चरणहरूलाई पछ्याइरहेका छन्। जस्तै प्रभुमा विश्वास गर्नेहरूले नयाँ करारमा ध्यान केन्द्रित गरे; यसको अर्थ तिनीहरू परमेश्वरको मार्गबाट विचलित भएका थिए भन्ने होइन। मैले महसुस गरेँ कि म अब यो गलत मार्गमा लागिरहन सक्दिनँ, र यदि सर्वशक्तिमान् परमेश्वर साँच्चै फर्कनुभएको प्रभु हुनुहुन्छ, र मैले होसियारीसाथ खोजी गरिनँ र प्रभुको पुनरागमनलाई स्वागत गर्ने मौका गुमाएँ भने, के म मूर्ख कन्या बन्ने थिइनँ र? मैले प्रभुलाई प्रार्थना गरेँ, “हे प्रभु, यदि तपाईँ साँच्चै फर्कनुभएको हो भने, म आफ्ना धारणाहरूलाई पन्छाउन र पवित्र आत्माको अन्तर्दृष्टि र मार्गदर्शनलाई पछ्याउन इच्छुक छु। यदि यो तपाईँको काम हो भने, कृपया मलाई अन्तर्दृष्टि दिनुहोस् ताकि मैले तपाईँको आवाज चिन्न सकूँ।” यसरी प्रार्थना गरेपछि, मैले हृदयमा ठूलो शान्ति र सहजता महसुस गरेँ।
त्यसपछि, हामीले सर्वशक्तिमान् परमेश्वरका अरू वचनहरू पढ्यौँ: “परमेश्वर स्वयम् नै जीवन र सत्यता हुनुहुन्छ, र उहाँको जीवन र सत्यता सहअस्तित्वमा रहन्छन्। सत्यता प्राप्त गर्न नसक्नेले जीवन कहिल्यै प्राप्त गर्नेछैनन्। सत्यताको मार्गदर्शन, सहयोग, र आपूर्तिविना, तैँले शब्द, धर्मसिद्धान्तहरू, र अझ बढी, मृत्यु मात्रै प्राप्त गर्नेछस्। परमेश्वरको जीवन सदा-उपस्थित छ, र उहाँको सत्यता र जीवन सहअस्तित्वमा रहन्छन्। यदि तैँले सत्यताको स्रोत भेट्टाउन सक्दैनस् भने, तैँले जीवनको पोषण प्राप्त गर्नेछैनस्; तैँले जीवनको आपूर्ति प्राप्त गर्न सक्दैनस् भने, तँसँग अवश्य नै कुनै सत्यता हुनेछैन, र कल्पना र धारणाहरू बाहेक, तेरो सम्पूर्ण शरीर तेरो देहबाहेक—तेरो दुर्गन्धित देहबाहेक अरू केही हुनेछैन। यो कुरा जान्: पुस्तकका शब्दहरू जीवनका रूपमा गन्ती हुँदैनन्, इतिहासका अभिलेखहरूलाई सत्यताका रूपमा प्रतिष्ठापन गर्न सकिँदैन, र विगतका प्रावधानहरू परमेश्वरका हालका वचनहरूका विवरण हुन सक्दैनन्। पृथ्वीमा आई मानिसहरूमाझ बस्नुहुँदा परमेश्वरले व्यक्त गर्नुहुने वचनहरू मात्रै सत्यता, जीवन, परमेश्वरका अभिप्राय र उहाँको काम गर्ने वर्तमान शैली हुन्। यदि तैँले विगतका युगहरूमा परमेश्वरले बोल्नुभएका वचनहरूको अभिलेखलाई लिएर आजको दिनमा पालन गर्छस् भने, त्यसले तँलाई पुरातत्त्वविद् बनाउँछ, जुन अवस्थामा, तँलाई व्याख्या गर्ने सबैभन्दा राम्रो तरिका भनेको तँ ऐतिहासिक सम्पदासम्बन्धी विज्ञ होस् भनेर भन्नु हो। तँ सधैँ परमेश्वरले विगतका समयमा गर्नुभएका कामका निसानहरूमा विश्वास गर्छस्, तँ यसभन्दा पहिले परमेश्वरले मानिसमाझ काम गर्नुभएको बेलाको उहाँको छायामा मात्रै विश्वास गर्छस्, र पहिलेका समयहरूमा परमेश्वरले उहाँका अनुयायीहरूलाई दिनुभएको मार्गमा मात्रै विश्वास गर्छस्, तर तँ परमेश्वरको आजको कामको रुझानमा विश्वास गर्दैनस्, परमेश्वरको आजको महिमामयी मुहारमा विश्वास गर्दैनस्, र परमेश्वरले हालै व्यक्त गर्नुभएको सत्यताको मार्गमा विश्वास गर्दैनस्। त्यसकारण, तँ निर्विवाद रूपमा दिवास्वप्न देख्ने व्यक्ति होस् जो पूर्ण रूपमा वास्तविकताभन्दा टाढा छ। यदि तँ अझै पनि मानिसमा जीवन ल्याउन नसक्ने शब्दहरूमा टाँसिन्छस् भने, तँ काठको ठुटाजस्तो काम नलाग्ने छस्, किनभने तँ अत्यन्तै रूढिवादी, अत्यन्तै हठी, अत्यन्तै अविवेकी छस्!” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टले मात्रै मानिसलाई अनन्त जीवनको मार्ग दिन सक्नुहुन्छ)। “आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टले जीवन ल्याउनुहुन्छ, अनि चिरस्थायी र अनन्त सत्यताको मार्ग ल्याउनुहुन्छ। यही सत्यता नै मानिसले जीवन प्राप्त गर्ने मार्ग हो, र यो एक मात्र मार्ग हो जसमार्फत मानिसले परमेश्वरलाई चिन्नेछ र ऊ परमेश्वरद्वारा अनुमोदित हुनेछ। यदि तँ आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टले प्रदान गर्नुभएको जीवनको मार्गको खोजी गर्दैनस् भने, तैँले कहिल्यै येशूको अनुमोदन प्राप्त गर्नेछैनस्, र तँ स्वर्गको राज्यको प्रवेशद्वारभित्र छिर्न कहिल्यै योग्य हुनेछैनस्, किनभने तँ इतिहासको कठपुतली र कैदी दुवै होस्। प्रावधानहरू, शब्दहरू, र इतिहासको जन्जिरद्वारा नियन्त्रित हुनेहरूले कहिल्यै जीवन प्राप्त गर्न सक्नेछैनन् न त तिनीहरूले चिरस्थायी जीवनको मार्ग नै पाउन सक्नेछन्। यस्तो किन हुन्छ भने, तिनीहरूसँग सिंहासनबाट बग्ने जीवनको पानी नभई धमिलो पानी मात्रै छ, जसलाई तिनीहरूले हजारौँ वर्षदेखि पक्रेर बसेका छन्। जीवनको पानीको आपूर्ति नपाएकाहरू सदासर्वदा नै लासहरू, शैतानका खेलौनाहरू, र नरकका पुत्रहरू भएर रहनेछन्। त्यसोभए, कसरी तिनीहरूले परमेश्वरलाई देख्न सक्छन्? तँ विगतलाई मात्रै पक्रिराख्न खोज्छस्, ठिङ्ग उभिएर परिस्थितिलाई जस्ताको तस्तै राख्न मात्रै खोज्छस्, र यथास्थितिलाई परिवर्तन गर्न र इतिहासलाई फाल्न खोज्दैनस्, त्यसकारण के तँ सधैँ परमेश्वरप्रति शत्रुवत् हुनेछैनस् र? परमेश्वरको कामका कदमहरू उर्लिरहने छालहरू र थर्किरहने चट्याङहरूजस्तै अत्यन्तै प्रभावशाली र शक्तिशाली छन्—तैपनि तँ पुरानो कुरामा टाँसिदै र कुराहरू आफ्नो काखमा झर्लान् भनी पर्खँदै, विनाशको प्रतीक्षा गर्दै निष्क्रिय रूपमा बस्छस्। यसरी, तँलाई थुमाका पदचापहरू पछ्याउने व्यक्ति कसरी मान्न सकिन्छ? तैँले पक्रेर बस्ने परमेश्वर सधैँ नयाँ र कहिल्यै पुरानो नहुने परमेश्वर हुनुहुन्छ भनेर यसले कसरी देखाउन सक्छ? अनि तेरा पहेँलो भइसकेका पुस्तकका अक्षरहरूले तँलाई कसरी नयाँ युगमा पुर्याउन सक्छन् र? तिनले कसरी तँलाई परमेश्वरको कामका कदमहरूको खोजी गर्नका निम्ति अगुवाइ गर्न सक्छन् र? अनि, तिनले कसरी तँलाई स्वर्गमा लैजान सक्छन् र? तैँले आफ्नो हातमा जे लिएको छस् ती तँलाई अस्थायी सान्त्वना दिने शब्दहरू मात्र हुन्, तँलाई जीवन दिन सक्ने सत्यताहरू होइनन्। तैँले पढ्ने धर्मशास्त्रका शब्दहरूले तेरो जिब्रोलाई मात्रै समृद्ध तुल्याउन सक्छन्; ती मानव जीवनबारे जान्न तँलाई सहयोग गर्न सक्ने बुद्धिमत्ताका शब्दहरू होइनन्, ती तँलाई सिद्धतामा डोर्याउने मार्ग त झनै होइनन्। के यो विसङ्गतिले तँलाई सचिन्तन गर्ने कारण दिँदैन र? के यसले तँलाई त्यसभित्र रहेका रहस्यहरूबारे अन्तर्ज्ञान दिँदैन र? के तँ परमेश्वरलाई भेट्नको लागि आफूले आफैलाई स्वर्गमा पठाउन सक्छस्? परमेश्वरको आगमनविना, के तँ परमेश्वरसँग पारिवारिक खुसीको आनन्द लिन आफैलाई स्वर्ग लैजान सक्छस्? के तँ अहिले पनि सपना देखिरहेको छस्? त्यसो भए, म तँलाई सपना देख्न छोड्न अनि अहिले जसले काम गरिरहनुभएको छ, उहाँलाई हेर्न अर्ती दिन्छु—अहिले आखिरी दिनहरूमा मानिसलाई मुक्ति दिने काम कसले गर्दै हुनुहुन्छ, हेर्। यदि तँ त्यसो गर्दैनस् भने, तैँले कहिल्यै सत्यता प्राप्त गर्नेछैनस्, र कहिल्यै जीवन प्राप्त गर्नेछैनस्” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टले मात्रै मानिसलाई अनन्त जीवनको मार्ग दिन सक्नुहुन्छ)। परमेश्वरले मेरो साँचो स्थिति खुलासा गर्नुभयो। मलाई राम्ररी थाहा थियो कि परमेश्वर नै सत्यता, मार्ग र जीवन हुनुहुन्छ, र परमेश्वरको सम्पन्नता अथाह छ र कहिल्यै सुक्दैन। तर म प्रभु येशूले विगतमा गर्नुभएको काममा हठपूर्वक टाँसिरहेँ। प्रभु आखिरी दिनहरूमा फर्कनुभएको छ र नयाँ काम गरिरहनुभएको छ, तैपनि म वर्तमान समयमा प्रभुका विगतका वचन र काममा नै अल्झिरहेकी थिएँ। के म परमेश्वरले भन्नुभएको पुरातत्त्वविद् थिइनँ र? प्रभु अब आफ्नो विगतको काममा टाँसिइरहनुहुन्न र उहाँले नयाँ काम सुरु गर्नुभएको छ, तैपनि म परमेश्वरको विगतको काममा टाँसिरहेँ, यहाँसम्म कि उहाँको नयाँ कामलाई नाप्न त्यसैलाई प्रयोग गरिरहेकी थिएँ। के मैले यसमा परमेश्वरको विरोध गरिरहेकी थिइनँ र? यदि म अझै पनि बाइबलमा टाँसिरहेँ र आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टले आपूर्ति गर्नुभएको जीवनको मार्गलाई मैले स्वीकार गरिनँ भने, अन्त्यसम्म मेरो प्रभुमाथिको विश्वासले मलाई न त जीवन दिनेछ, न त प्रभुको अनुमोदन नै, स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्न दिनु त झनै परको कुरा हो। परमेश्वरका वचनहरूले मलाई गहिरो रूपमा छोए र म लाजले भरिएँ। मेरो अनुहार पोल्यो, र मलाई हृदयमा गहिरो दोष महसुस भयो। त्यस क्षण, म एकातिर खुसी थिएँ भने अर्कोतिर लज्जित थिएँ। म खुसी थिएँ किनभने मैले अन्ततः प्रभु येशू फर्कनुभएको देखेकी थिएँ, तर म लज्जित थिएँ किनभने म अति अन्धी भएकी थिएँ, मैले अन्धाधुन्ध मानिसहरूको आराधना गरेकी थिएँ, र आधारहीन अफवाहहरूमा विश्वास गरेकी थिएँ, र किनभने मैले प्रभुप्रति बफादार छु भन्ने सोचेर परमेश्वरका आखिरी दिनहरूको कामलाई पटक-पटक इन्कार गरेकी थिएँ। म कत्ति मूर्ख र हठी भएकी रहेछु! पहिले, मैले आधारहीन अफवाहहरूमा विश्वास गरेर मण्डलीलाई सिलबन्दी गरेँ, र मैले भर्खरै सर्वशक्तिमान् परमेश्वरलाई स्वीकार गरेका ब्रदर-सिस्टरहरूलाई समेत धार्मिक मण्डलीमा फर्काएर ल्याएँ। मैले धेरै दुष्ट कामहरू गरेँ। म हरेक दिन स्थानीय मण्डलीको काममा व्यस्त हुन्थेँ—के म परमेश्वरको विरोध गर्न र उहाँको विरुद्धमा जान व्यस्त थिइनँ र? मैले गरेको दुष्टता फरिसीहरू वा यहूदी सदुकीहरूले गरेको भन्दा फरक थिएन। मैले मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूका लागि स्वर्गको राज्यको ढोका बन्द गरिदिएँ, आफू पनि प्रवेश गरिनँ, न त उनीहरूलाई नै प्रवेश गर्न दिएँ। मैले परमेश्वरको विरोधमा यति धेरै दुष्ट कामहरू गरेँ, तैपनि परमेश्वरले मेरा दुष्ट कामहरूअनुसार मसँग व्यवहार गर्नुभएन, बरु उहाँले सुसमाचार प्रचार गर्न ब्रदर-सिस्टरहरूलाई मकहाँ पठाउनुभयो, र मलाई उहाँसामु ल्याउनुभयो। म साँच्चै नै परमेश्वरबाट यस्तो ठूलो प्रेम पाउन योग्य थिइनँ! मैले अब आफ्नो हृदयमा भएको आत्म-ग्लानि र दोषलाई रोकेर राख्न सकिनँ, र आँसु झार्दै, मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गर्न र उहाँसामु पाप स्विकार्न ओछ्यानमा घुँडा टेकेँ, “हे प्रभु, मैले तपाईँको आवाज सुनेकी छु, र तपाईँ साँच्चै फर्कनुभएको छ। म धेरै उत्साहित र खुसी छु, तैपनि पश्चात्तापले भरिएकी छु। तपाईँले मलाई शुभ समाचार दिन, मलाई सुसमाचार प्रचार गर्न मानिसहरू पठाउनुभयो, तैपनि मैले नसुनेको मात्र होइन, मैले त धार्मिक अगुवाहरूले फैलाएका आधारहीन अफवाहहरूमा विश्वास गरिरहेँ र आफ्ना धारणाहरूलाई समातिरहेँ, र पटक-पटक, मैले तपाईँका लागि ढोका बन्द गरेँ। मैले मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूलाई पनि तपाईँसामु आउनबाट रोकेँ। फरिसीहरू जस्तै, मैले तपाईँलाई धर्मशास्त्रभित्र सीमित पारेँ। परमेश्वर, मैले धेरै गलत गरेँ। म कत्ति अन्धी रहेछु! म तपाईँसामु पाप स्विकार्न र पश्चात्ताप गर्न चाहन्छु, म अब उप्रान्त फरिसीहरूको मार्गमा हिँड्न चाहन्नँ, र म तपाईँको कामका चरणहरू पछ्याउन इच्छुक छु।” प्रार्थना गरेपछि, मेरो हृदय धेरै उज्यालो र ढुक्क भयो। मानौँ म अर्कै व्यक्ति भएकी थिएँ।
त्यसपछिका दिनहरूमा, सर्वशक्तिमान् परमेश्वरको मण्डलीका ब्रदर-सिस्टरहरूसँग भेला भएर परमेश्वरका वचनहरूमा सङ्गति गर्दा, मेरो हृदयको सबै दुविधा मेटियो। मैले मेरो हृदयमा पूर्ण रूपमा पुष्टि गरेँ कि सर्वशक्तिमान् परमेश्वर नै फर्कनुभएका प्रभु येशू हुनुहुन्छ, जसलाई मैले लामो समयदेखि पर्खिरहेकी थिएँ। मेरो हृदय धेरै उत्साहित भयो, र म चाँडो फर्केर यो शुभ समाचार मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूलाई सुनाउन चाहन्थेँ। म पहिले मेरी आमाको घर गएँ, र केही ब्रदर-सिस्टरहरूलाई विश्वासमा ल्याएँ। पछि, मैले मेरो इलाकामा फर्केर मेरो सम्प्रदायकी सिस्टर लीलाई सुसमाचार प्रचार गरेँ। सिस्टर ली यो सुनेर धेरै खुसी हुनुभयो र साँचो मार्गको खोजी गर्न इच्छुक हुनुभयो। तर सोच्दै नसोचेको कुरा, उहाँलाई स्थानीय मण्डलीका सहकर्मीहरूले बाधा दिए र तानेर फिर्ता लगे।
पछि, जब स्थानीय मण्डलीका सहकर्मीहरूले मैले सर्वशक्तिमान् परमेश्वरलाई स्वीकार गरेकी छु भनी थाहा पाए, तिनीहरूले मलाई निष्कासित गरे। म उनीहरूद्वारा नियन्त्रित थिइनँ र मैले सुसमाचार प्रचार गरिरहेँ। मलाई रोक्न नसक्ने देखेर, तिनीहरूले अलि नरम तरकिबहरू अपनाउन थाले। तिनीहरूले दुई-तीन जनाको समूहमा मानिसहरूलाई मेरो घरमा पठाए, जो रोइकराइ गर्दै मलाई स्थानीय मण्डलीमा फर्कन बिन्ती गर्थे। तिनीहरूले मलाई निष्कासित गर्नु हुँदैनथ्यो भन्दै मसँग माफी मागे। मैले तिनीहरूसँग सुसमाचार प्रचार गर्दै, मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूलाई साथ दिँदै, र सँगै सहकर्मीहरूको सभामा उपस्थित हुँदै बिताएका वर्षहरू सम्झेँ। यी सबै यादहरू मेरो दिमागमा चलचित्र जस्तैगरी घुमिरहे। म अत्यन्तै निराश भएँ, र मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्वर, म के गरूँ? ममा अझै पनि उनीहरूप्रति भावनाहरू छन् र मैले त्यसलाई त्याग्न सकेकी छैन, तर मलाई यो पनि थाहा छ कि तपाईँ न्याय र शुद्धीकरणको काम गर्न फर्कनुभएको छ, र यदि म उनीहरूसँग धर्ममा फर्किएँ भने, मैले तपाईँलाई विश्वासघात गरेकी हुनेछु। म तपाईँको मुक्तिको योग्य हुन असफल हुन चाहन्नँ। म विवेकहीन व्यक्ति बन्न सक्दिनँ।” प्रार्थना गरेपछि, मलाई अचानक मेरा ब्रदरले पढेर सुनाउनुभएको परमेश्वरका वचनहरूको याद आयो: “परमेश्वरले मानिसहरूमा गर्ने कामको प्रत्येक कदम बाहिरी रूपमा मानिसहरूबीचको अन्तरक्रियाजस्तो देखिन्छ, मानौँ यो मानव प्रबन्ध वा मानव बाधाबाट उत्पन्न भएको हो। तर कामको प्रत्येक कदमपछाडि, र घट्ने सबै कुरा शैतानले परमेश्वरसँग थापेको बाजी हो, र तिनका लागि मानिसहरू परमेश्वरको गवाहीमा दृढ रहनु आवश्यक हुन्छ। उदाहरणका लागि, अय्यूबको परीक्षा लिइएको घटना लिऊँ: पर्दापछाडि, शैतानले परमेश्वरसँग बाजी थापिरहेको थियो, र अय्यूबलाई जे भयो, त्यो मानिसहरूका कार्यहरू र मानिसहरूको बाधा थियो। तिमीहरूमा परमेश्वरले गर्नुहुने कामको प्रत्येक कदमपछाडि शैतानले परमेश्वरसँग थापेको बाजी हुन्छ—यसको पछाडि एउटा लडाइँ हुन्छ” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। परमेश्वरलाई प्रेम गर्नु मात्रै साँचो रूपमा परमेश्वरलाई विश्वास गर्नु हो)। परमेश्वरका वचनहरूले मेरो हृदयलाई उज्यालो बनायो, र मैले बल्ल बुझेँ कि उनीहरूले ब्रदर-सिस्टरहरूलाई मसँग बिन्ती गर्न लगाउनु र मलाई उचाल्न चापलुसीपूर्ण कुराहरू भन्नुमा शैतानका युक्तिहरू थिए। उनीहरूले मलाई बहकाउन, र सर्वशक्तिमान् परमेश्वरलाई विश्वासघात गर्न लगाउन यो नरम तरकिब प्रयोग गर्न खोजिरहेका थिए। म उनीहरूको जालमा पर्न सक्दिनथेँ। मलाई मनाउन नसक्ने देखेपछि, उनीहरू गए। तर अनपेक्षित रूपमा, दश दिनपछि, ब्रदर झाङ मलाई बाधा दिन दस जनाभन्दा बढी सहकर्मीहरूलाई लिएर मेरो घरमा आउनुभयो। मैले मनमनै सोचेँ, “अब प्रभु फर्कनुभएको छ, र स्थानीय मण्डलीका अगुवा व्यक्तित्वका रूपमा, उहाँहरूले यो स्वीकार गर्न इन्कार मात्र गर्नुहुन्न, हामीलाई बहकाउन धारणा र भ्रमहरू पनि फैलाउनुहुन्छ, र उहाँहरूले परमेश्वरका आखिरी दिनहरूको कामको निन्दा गर्नुहुन्छ। मैले मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूलाई परमेश्वरका आखिरी दिनहरूको कामको सुसमाचार प्रचार गरेँ, र सबैजना खोजी र अनुसन्धान गर्न इच्छुक थिए। तर म निस्केर जानेबित्तिकै, उनीहरू आए र तिनीहरूलाई फर्काएर लगे। के उनीहरू साँच्चै प्रभुका विश्वासी हुन्?” मैले प्रभु येशूले फरिसीहरूलाई निन्दा र श्राप दिनुभएका वचनहरू सम्झेँ: “शास्त्रीहरू र फरिसीहरू, ढोँगीहरू हो, तिमीहरूलाई धिक्कार छ! किनभने तिमीहरूले मानिसहरूसामु स्वर्गको राज्य बन्द गर्छौ: किनभने न त तिमीहरू आफै भित्र जान्छौ, न भित्र प्रवेश गरिरहेकाहरूलाई नै प्रवेश गर्न दिन्छौ” (मत्ती २३:१३)। “शास्त्रीहरू र फरिसीहरू, ढोङ्गीहरू हो, तिमीहरूलाई धिक्कार छ! किनभने एक जनालाई आफ्नो मतमा ल्याउनको लागि तिमीहरू समुद्र र भूमि चहार्छौ, अनि ऊ मतमा आएपछि उसलाई तिमीहरूभन्दा दुई गुणा बढी नरकको बालक बनाउँछौ” (मत्ती २३:१५)। के ब्रदर झाङ र अरूको काम पाखण्डी फरिसीहरूको जस्तै थिएन र? विगतमा, जब फरिसीहरूले प्रभु येशूले यति धेरै सत्यताहरू व्यक्त गर्नुभएको, र यति धेरै चमत्कारहरू गर्नुभएको देखे, तिनीहरूले खोजी गरेनन् बरु प्रभु येशूको प्रतिरोध र निन्दा गरे। तिनीहरूले मानिसहरूलाई बहकाउन र प्रभुलाई पछ्याउनबाट रोक्न झूटो गवाहीसमेत दिए, र तिनीहरूको प्रकृति सार परमेश्वर र सत्यतालाई घृणा गर्ने खालको थियो। अब सर्वशक्तिमान् परमेश्वरले यति धेरै सत्यताहरू व्यक्त गर्नुभएको छ, र यति धेरै मानिसहरूले स्वीकार गरेर उहाँलाई पछ्याउन आएका छन्। तर ब्रदर झाङ र अरूहरूले अनुसन्धान गर्न इन्कार मात्र गरेनन्, बरु सर्वशक्तिमान् परमेश्वरको प्रतिरोध र निन्दा पनि गरे, मण्डलीलाई सिलबन्दी गरे, विश्वासीहरूलाई धम्काउन र साँचो मार्गको खोजी गर्नबाट रोक्न आधारहीन अफवाहहरू र भ्रमहरू फैलाए। तिनीहरू स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गरिरहेका थिएनन् र अरूलाई पनि प्रवेश गर्नबाट रोक लगाइरहेका थिए। तिनीहरूले अरूलाई आफूसँगै परमेश्वरको प्रतिरोध गर्न लगाइरहेका थिए, र तिनीहरूलाई नरकमा लैजाँदै थिए। के तिनीहरू अरूलाई स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्नबाट रोक्ने र नरकका सन्तान बनाउने फरिसी र जिउँदा दियाबलस थिएनन् र? यति सोचेपछि, मैले तिनीहरूलाई खुट्ट्याउन सकेँ, र मैले तिनीहरूमा परमेश्वरको प्रतिरोध गर्ने सार स्पष्ट रूपमा देखेँ। तिनीहरूले मलाई बाधा दिन जस्तोसुकै प्रयास गरे पनि, म तिनीहरूको जालमा परिनँ, र म थुमाका पदचापहरू पछ्याउन दृढसङ्कल्पित थिएँ।
परमेश्वरका वचनहरूले नै मलाई धार्मिक अगुवाहरूका आधारहीन अफवाहहरूको बन्धनबाट मुक्त हुन, र शैतानका युक्तिहरूलाई छर्लङ्ग देख्न अगुवाइ गरे। त्यसपछि, म सुसमाचार प्रचार गर्नेहरूको पङ्क्तिमा सक्रिय रूपमा सामेल भएँ, र मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूसँग सहकार्य गर्दै, हामीले स्थानीय मण्डलीबाट तीस जनाभन्दा बढीलाई विश्वासमा ल्यायौँ। परमेश्वरको मार्गदर्शन देखेर, उहाँलाई पछ्याउने मेरो विश्वास अझै बलियो भयो। सर्वशक्तिमान् परमेश्वरलाई धन्यवाद होस्!
