६८. मैले कसरी झूट बोल्ने समस्याको समाधान गरेँ

सियाओ कङ, चीन

सन् २०२३ को डिसेम्बरमा, म केही मण्डलीहरूको मलजल गर्ने कामको जिम्मेवारीमा थिएँ। त्यतिबेला, म आफ्नो कर्तव्यमा निकै सक्रिय थिएँ र नयाँ विश्वासीहरूको स्थितिबारे आधारभूत जानकारी राख्थेँ। सन् २०२४ को मार्चसम्ममा, जियाङलिन मण्डलीमा नयाँ विश्वासीहरूको सङ्ख्या बिस्तारै बढेको थियो, र सुपरिवेक्षकले मलाई त्यस मण्डलीको मलजल गर्ने कामको जिम्मेवारी लिन लगाउनुभयो। त्यो मण्डली मैले जिम्मा लिएका अरू मण्डलीहरूभन्दा अलि टाढा भएको र प्रहरीले बारम्बार पक्राउ गर्ने हुँदा त्यहाँको वातावरण ज्यादै गम्भीर भएको हुनाले, सुपरिवेक्षकले मलाई यदि मैले नयाँ विश्वासीहरूलाई समयमै भेट्न सकिनँ भने, उनीहरूको अवस्था बुझ्न मलजल गर्ने व्यक्तिहरूलाई मैले थप पत्रहरू लेख्नुपर्छ भनी सम्झाउनुभयो। म त्यसबेला विना हिचकिचाहट सहमत भएँ।

केही समयपछि, सुपरिवेक्षकले नयाँ विश्वासीहरूको हालको स्थिति र कठिनाइहरू, र उनीहरूलाई उपयुक्त हुने कर्तव्यहरू जस्ता कुराबारे सोध्न पत्र लेख्नुभयो। ती प्रश्नहरू देखेर, मैले मनमनै सोचेँ, “मैले भर्खरै जियाङलिन मण्डलीमा मलजल गर्ने कामको जिम्मा लिएको छु, र मैले नयाँ विश्वासीहरूको स्थितिबारे थोरै विवरणसहित सामान्य जानकारी मात्र पाएको छु। मैले सुपरिवेक्षकलाई नयाँ विश्वासीहरूको अवस्थाबारे फलो-अप गर्न ध्यान दिन्छु भनेर वाचा गरेँ, तर अहिलेसम्म मैले खासमा उनीहरूको राम्रोसँग फलो-अप गरेको छैन। यदि मैले साँचो कुरा बताएँ भने, सुपरिवेक्षकले मेरो बारेमा के सोच्नुहोला? के उहाँले म झारा टारिरहेको छु र वास्तविक काम गरिरहेको छैन भनेर सोच्नुहुनेछ? के उहाँले म केही समयदेखि मलजलको काम गर्दै आएको भए पनि म अझै यी कामहरूसँग अपरिचित छु, र मेरो कार्य सामर्थ्य कमजोर छ भनेर सोच्नुहुनेछ? के त्यसकारण उहाँले मलाई हेलाँ गर्नुहुनेछ?” यस्तो सोचेर, मैले उहाँलाई जवाफ दिन चाहिनँ। तर मैले उहाँलाई जवाफ नदिई बस्न पनि मिल्दैनथ्यो। म साँच्चै दुबिधामा परेको थिएँ। म बोले पनि दोषी ठहरिनेथिएँ, नबोले पनि दोषी ठहरिनेथिएँ। त्यति नै बेला, मेरो दिमागमा एउटा जुक्ति आयो, “यदि मैले अहिले नै जियाङलिन मण्डलीका मलजल गर्ने व्यक्तिहरूलाई पत्र लेखेर सबै कुरा स्पष्ट पारेँ र त्यसपछि मात्र सुपरिवेक्षकलाई जवाफ दिएँ भने, सुपरिवेक्षकले मेरो कार्य सामर्थ्य कमजोर छ, म झारा टारिरहेको छु र मैले वास्तविक काम गरिरहेको छैन भनेर सोच्नुहुने छैन।” त्यसैले, मैले तुरुन्तै जियाङलिन मण्डलीका मलजल गर्ने व्यक्तिहरूलाई पत्र लेख्न थालेँ। पत्र लेखिसकेपछि, मलाई अझै पनि छटपटी भयो। मैले मनमनै सोचेँ, “यदि मलजल गर्ने व्यक्तिहरूले जवाफ दिन ढिलो गरे, र म अझै प्रतीक्षामा रहेकाले मैले सुपरिवेक्षकलाई तत्काल जवाफ दिइनँ भने, के सुपरिवेक्षकको नजरमा मेरो नराम्रो छाप पर्नेछ? त्यसो भयो भने, मैले कामको राम्ररी फलो-अप गरेको छैन भन्ने कुरा खुलासा हुन सक्छ। यसरी त मैले आफ्नो गौरव र हैसियत कायम राख्न नसक्ने मात्र होइन, त्यसले मलाई दुबिधामा पनि पार्नेथियो, र यदि सुपरिवेक्षकले यसको कारण सोध्नुभयो भने, मैले राम्रो स्पष्टीकरण दिन सक्नेछैन। मैले पहिले सुपरिवेक्षकलाई जवाफ दिनुपर्छ। तर सुपरिवेक्षकले मैले यति ढिलो जवाफ दिनुको जायज कारण छ भनेर सोच्नका लागि मैले के भन्दा हुन्छ? सुपरिवेक्षकले धेरै प्रश्नहरू सोध्नुभयो, त्यसैले यदि मैले यी सबै विषयहरूमा फलो-अप गरिसकेको छु भनेँ भने, त्यो यथार्थपरक हुनेथिएन। म यति भन्छु कि मैले एउटा विषयमा ध्यान दिन छुटाएको छु र म त्यसलाई फलो-अप गर्न पत्र लेख्दैछु र जवाफ पाएपछि उहाँलाई सबै कुरा एकैचोटि बताउनेछु। यसरी, सुपरिवेक्षकले मेरो बारेमा केही भन्न सक्नुहुने छैन। आखिर, मानिसहरूले हरेक विषयबारे सबै पक्षबाट पूर्ण रूपमा सोच्दैनन्—एक-दुईवटा कुरा छुट्नु सामान्य हो।” त्यसैले, मैले सुपरिवेक्षकलाई त्यसरी नै जवाफ दिएँ। एकदुई दिनपछि, जियाङलिन मण्डलीका मलजल गर्ने व्यक्तिहरूले नयाँ विश्वासीहरूको अवस्थाको विवरणसहित जवाफ पठाए, र मैले यी कुराहरू सुपरिवेक्षकलाई एक-एक गरी रिपोर्ट गरेँ। सुपरिवेक्षकले केही भन्नुभएन, अनि मैले राहत महसुस गरेँ, र सोचेँ, “धन्न मैले अवस्थाबारे साँचो रिपोर्ट गरिनँ; नत्र, सुपरिवेक्षकले पक्कै पनि मेरो कार्य सामर्थ्यमाथि प्रश्न उठाउनुहुनेथियो, वा मैले झारा टारिरहेको र वास्तविक काम नगरिरहेको भनेर सोच्नुहुनेथियो। यदि त्यसो हुन्थ्यो भने, मैले उहाँको नजरमा आफ्नो राम्रो छवि कायम राख्न सक्ने थिइनँ।”

एक दिन, भेलाको समयमा, मैले परमेश्‍वरका नवीनतम वचनहरूमा जो दियाबलसहरूको वर्गमा पर्छन् तिनीहरूको झूट बोल्ने बानी नै हुन्छ भनी पढेँ। मलाई सुपरिवेक्षकको पत्रमा मैले कसरी जवाफ दिएँ भन्ने कुराको याद आयो। स्पष्टतः मैले नयाँ विश्वासीहरूको अवस्थाबारे फलो-अप गरेको थिइनँ, तर मैले एउटा मात्र विषय छुटाएको दाबी गरेँ। म झूट बोलिरहेको र छल गरिरहेको थिएँ! म आफ्नो छली स्थितिबारे खुलेर कुरा गर्न चाहन्थेँ, तर मैले फेरि पुनर्विचार गरेँ, “मैले पहिले झूट बोल्न अनेक जुक्ति लगाएको थिएँ। के त्यो सुपरिवेक्षकको नजरमा मेरो राम्रो छवि कायम राख्नकै लागि थिएन र? यदि मैले अहिले खुलेर कुरा गरेँ भने, के मेरा अघिल्ला ‘प्रयासहरू’ सबै खेर जाँदैनन् र? इज्जत र हैसियत गुमाउनु त छँदैछ, सुपरिवेक्षकले मलाई साँच्चै षड्यन्त्रकारी र छली भनेर पनि सोच्नुहुनेछ। यो कुरा बिर्सिदेऊ। यदि मैले केही भनिनँ भने, कसैले थाहा पाउनेछैन।” त्यसैले, मैले खुलेर कुरा गरिनँ। तर भेलापछि, मैले झूट बोल्ने बानी परेकाहरूले आफ्नै हितलाई धेरै महत्त्व दिन्छन्, र जब उनीहरूको गौरव र हैसियतको कुरा आउँछ, तब उनीहरू झूट बोल्न र धोका दिन कुनै पनि हदसम्म जान्छन् भनेर परमेश्‍वरले भन्नुभएको सम्झेँ। मैले आफ्नो गौरव र हैसियत कायम राख्न झूट बोलेँ। के यो दियाबलसको व्यवहारजस्तै थिएन र? मलाई अत्यन्तै असहज र डर लाग्यो। त्यसैले मैले सुपरिवेक्षकलाई यस विषयमा खुलेर बताएँ।

त्यसपछि, मैले आफ्नो प्रवेश गर्नका निम्ति मेरो स्थितिका सम्बन्धमा परमेश्‍वरका वचनहरू खोजेँ। मैले परमेश्‍वरका वचनहरू पढेँ: “छली मानिसहरूका अभिप्रायहरू इमानदार मानिसहरूका भन्दा धेरै जटिल हुन्छन्। तिनीहरू आफूले भन्ने र गर्ने कुरामा धेरै नै सोचविचार गर्छन्। तिनीहरूले ख्याति, प्राप्ति, र हैसियत, साथै आफ्नो ख्याति र प्रतिष्ठालाई ख्याल गर्नुपर्छ, र आफ्नो हितलाई ख्याल गर्नुपर्छ, र तिनीहरूले केही पनि खुलाउन र अरूलाई आफ्नो वास्तविकता छर्लङ्गै देख्न दिन पनि सक्दैनन्, त्यसैले तिनीहरूले झूटहरू बनाउन आफ्नो दिमाग खियाउनुपर्छ। तिनीहरूका झूटहरू बढ्दै जान्छन्, तिनीहरूले भन्ने सबै कुरा झूट हुन्छ, र तिनीहरूले एउटै पनि इमानदार शब्द बोल्दैनन्। यसबाहेक, छली मानिसहरूमा अत्यधिक चाहना र धेरै अनुचित मागहरू हुन्छन्। तिनीहरूले बोल्दा, तिनीहरूसँग सधैँ आफ्नै आशय र उद्देश्यहरू हुन्छन्। आफ्ना उद्देश्यहरू हासिल गर्नका लागि, तिनीहरूले अरू मानिसहरूलाई झूट बोल्न र धोका दिन हरसम्भव उपाय सोच्नुपर्छ, र तिनीहरूले जति धेरै झूट बोल्छन्, त्यति नै धेरै झूटहरू ढाक्नुपर्छ, फलस्वरूप तिनीहरूको झूटको कुनै अन्त्य हुँदैन। तसर्थ, इमानदार व्यक्तिको तुलनामा, छली व्यक्तिको जीवन थकाइलाग्दो र दुखमय दुवै हुन्छ। कतिपय मानिसहरू तुलनात्मक रूपमा इमानदार हुन्छन्। यदि तिनीहरूले सत्यता पछ्याउन सक्छन्, आफूले जे-जस्ता झूटहरू बोलेका भए पनि आत्मचिन्तन गर्न सक्छन्, आफू जे-जस्ता छलमा संलग्न भएका भए पनि परमेश्‍वरका वचनहरूसँग तुलना गरेर आफूलाई चिरफार गर्न र बुझ्न सक्छन्, र परिवर्तन हुन खोज्छन् भने, तिनीहरूले केही वर्षको अनुभवले आफ्नो धेरै झूट र छलबाट छुटकारा पाउन सक्नेछन्। तब तिनीहरू आधारभूत रूपमा इमानदार व्यक्ति बनेका हुनेछन्। यदि कोही यसरी जिउँछ भने, उसको कष्ट निकै कम हुने र उसले त्यति थकित महसुस नगर्ने मात्रै होइन; यसले उसलाई शान्ति र सुख पनि ल्याउँछ। धेरै मामलाहरूमा, तिनीहरू ख्याति, प्राप्ति, र हैसियत, साथै आडम्बर र अभिमानका बन्धनहरूबाट मुक्त हुनेछन्, र स्वतः आजाद र उन्मुक्त भएर जिउनेछन्। तर, छली मानिसहरूको बोलीवचन र व्यवहारपछाडि सधैँ गुप्त मनसायहरू हुन्छन्। तिनीहरूले अरूलाई बहकाउन र धोका दिनका लागि अनेक किसिमका झूटहरू रच्छन्, अनि आफ्नो खुलासा हुनेबित्तिकै, तिनीहरू दिमाग खियाएर आफ्‍ना झूटहरू ढाकछोप गर्ने उपायहरू सोच्छन्। तिनीहरू सधैँ व्यग्रताको स्थितिमा हुन्छन्, र यसरी यता र उता चहार्दा तिनीहरूलाई आफ्‍नो जीवन अत्यन्तै थकाइलाग्दो छ भन्‍ने महसुस हुन्छ। तिनीहरूले सामना गर्ने हरेक परिस्थितिमा धेरै झूट बोल्‍नुपर्ने हुनु नै तिनीहरूका लागि थकाइलाग्दो भइसकेको हुन्छ, र त्यसपछि ती झूटहरू ढाकछोप गर्नुपर्दा झनै थकाइलाग्दो हुन्छ। तिनीहरूले भन्‍ने हरेक कुराको अभिप्राय कुनै उद्देश्य हासिल गर्ने हुन्छ, त्यसकारण तिनीहरू हरेक कुरा उच्च सावधानीका साथ योजना बनाएर बोल्छन्। अनि, तिनीहरू तैँले तिनीहरूलाई छर्लङ्ग देख्छस् कि भनेर डराउने हुनाले, तिनीहरूले आफ्‍ना झूटहरू लुकाउन आफ्‍नो दिमाग पनि खियाउनैपर्ने हुन्छ, र तँलाई कुराहरू बुझाइरहनुपर्छ, तँलाई तिनीहरूले ढाँटिरहेका वा छलिरहेका छैनन्, र तिनीहरू असल व्यक्ति हुन् भनेर विश्‍वस्त तुल्याउने प्रयास गर्नुपर्छ। छली मानिसहरू यस्ता कुराहरू गर्न प्रवृत्त हुन्छन्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। इमानदार व्यक्ति हुनुको सबैभन्दा आधारभूत अभ्यास)। परमेश्‍वरका वचनहरूबाट, मैले बुझेँ कि छली मानिसहरूले विषयहरूबारे अत्यन्तै जटिल तरिकाले सोच्छन्। उनीहरू आफ्नो गौरव र हैसियत जोगाउन खोज्छन्, तर अरूले उनीहरूको कुनै पनि त्रुटि नदेखून् भन्ने चाहन्छन्। यदि कुनै कुराले उनीहरूको गौरव र हैसियतलाई खतरामा पार्छ भने, उनीहरू झूट बोल्न र आफ्ना झूटहरूलाई ढाकछोप गर्न दिमाग खियाउँछन्। जब सुपरिवेक्षकले नयाँ विश्वासीहरूको अवस्थाबारे बुझ्न पत्र लेख्नुभयो, मैले कुन-कुन पक्षमा फलो-अप गरिएको छ र कुनमा गरिएको छैन भनेर मात्र जवाफ दिनुपर्ने थियो। मैले पर्याप्त रूपमा नगरेका कामकुराका हकमा, मैले पछि तुरुन्तै सच्याएको भए भइहाल्नेथियो। यो एकदमै सरल कुरा थियो। तर मैले यसलाई बढी नै जटिल बनाएँ। मलाई यदि मैले साँचो जवाफ दिएँ भने, यसले मेरो कर्तव्यमा भएका मेरा कमीहरू खुलासा गर्नेछ, र सुपरिवेक्षकले मेरो कार्य सामर्थ्यमाथि शङ्का गर्न सक्नुहुन्छ र मलाई हेलाँ गर्न सक्नुहुन्छ भन्ने चिन्ता लाग्यो। त्यसैले मैले जवाफ दिनुअघि सुरुमा नयाँ विश्वासीहरूको अवस्थाबारे प्रस्ट रूपमा बुझ्ने विचार गरेँ। यसो गरियो भने, मैले गर्दै आएको फलो-अपको काम अपर्याप्त थियो भन्ने तथ्यलाई मैले ढाकछोप गर्न सक्थेँ। तर म यदि मैले जवाफ दिनलाई अवस्था स्पष्ट रूपमा बुझिन्जेल पर्खेँ भने, सुपरिवेक्षकले मैले जानाजान जवाफ दिन ढिलासुस्ती गरिरहेको छु भनेर सोच्नुहुनेछ, र त्यस्तो अवस्थामा, यसले मेरा समस्याहरू खुलासा गर्न सक्छ, र एक लगनशील, जिम्मेवार व्यक्तिको रूपमा मेरो छविमा क्षति पुग्नेछ भनेर पनि चिन्तित भएँ। त्यसैले, मैले सुपरिवेक्षकलाई मैले एउटा विषयमा मात्र फलो-अप गरेको थिइनँ भनेर ढाँटेँ। त्यो सँगसँगै, मैले नयाँ विश्वासीहरूबारे जानकारी लिन मलजल गर्ने व्यक्तिहरूलाई तुरुन्तै पत्र लेखेँ, र त्यसपछि मैले सङ्कलन गरेको जानकारी सुपरिवेक्षकलाई रिपोर्ट गरेँ, र उहाँले म खासमा वास्तविक काम गरिरहेको छु भन्ने सोच्नुहोस् भनेर म देखावटी आवरणमा प्रस्तुत भएँ। म आफ्नो गौरव र हैसियत जोगाउन साँच्चै त्यति हदसम्म पुगेँ, र मैले अनेक चालबाजी र षड्यन्त्रको सहारा लिएँ। म पूर्णतया छली रहेछु! परमेश्‍वरले मानव हृदयको गहिराइ छानबिन गर्नुहुन्छ। उहाँलाई मैले गरेका सबै कुराबारे थाहा थियो। मैले मानिसहरूलाई धोका दिन सक्थेँ, तर मैले परमेश्‍वरलाई धोका दिन सक्दिनथेँ, किनभने उहाँले सबै कुरा देख्नुहुन्छ। यदि अहिले मैले पश्चात्ताप गरिनँ र म परिवर्तन भइनँ भने, म पक्कै पनि परमेश्‍वरद्वारा हटाइनेथिएँ। मैले तुरुन्तै सत्यता पछ्याउनु र आफ्नो छली स्वभाव परिवर्तन गर्नु आवश्यक थियो।

पछि, मैले “मैले इमानदार व्यक्ति बन्दाको मिठास चाखेको छु” शीर्षकको एउटा अनुभवात्मक गवाहीको भिडियो हेरेँ। त्यसमा उद्धृत गरिएको परमेश्‍वरका वचनहरूको एउटा खण्डले मलाई मैले हिँडिरहेको मार्गबारे केही बुझाइ प्रदान गर्‍यो। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “यदि तिमीहरू अगुवा वा कामदार हौ भने, के तिमीहरूलाई परमेश्‍वरको घरले तिमीहरूको कामबारे सोधपुछ र सुपरिवेक्षण गर्छ भन्‍ने डर लाग्छ? के तिमीहरूलाई परमेश्‍वरको घरले तिमीहरूको कामका त्रुटि र विचलनहरू पत्ता लगाएर तिमीहरूलाई काटछाँट गर्नेछ भन्‍ने डर लाग्छ? के तिमीहरूलाई तिमीहरूको वास्तविक क्षमता र कदबारे माथिलाई थाहा भएपछि, उसले तिमीहरूलाई फरक नजरले हेर्नेछ र तिमीहरूलाई बढुवा गर्नेबारे विचार गर्नेछैन भन्‍ने डर लाग्छ? यदि तँसित यी डर छन् भने, यसले तँ मण्डलीको कामका निम्ति होइन, ख्याति र हैसियतका लागि काम गर्न प्रेरित भइरहेको छस् भन्ने साबित गर्छ, जसबाट तँमा ख्रीष्टविरोधीको स्वभाव छ भन्ने प्रमाणित हुन्छ। यदि तँमा ख्रीष्टविरोधीको स्वभाव छ भने, तँ ख्रीष्टविरोधीहरूको मार्गमा हिँड्ने, र तैँले ख्रीष्टविरोधीहरूले गरेको सबै दुष्टता गर्ने ठूलो सम्भावना हुन्छ। यदि तेरो हृदयमा परमेश्‍वरको घरले तेरो कामको सुपरिवेक्षण गर्छ भन्ने डर छैन, र तँ माथिले सोधेका प्रश्‍न र सोधपुछको साँचो जवाफ केही नलुकाई, र आफूलाई थाहा भएजति दिन सक्छस् भने, तेरो कुरा सही वा गलत जे भए पनि, तैँले जस्तो भ्रष्टता प्रकट गरे पनि—तैँले ख्रीष्टविरोधीको स्वभाव प्रकट गरे पनि—तँलाई कदापि ख्रीष्टविरोधीका रूपमा चित्रण गरिनेछैन। मुख्य कुरा भनेको तैँले आफ्नो ख्रीष्टविरोधी स्वभाव चिन्न सक्छस् कि सक्दैनस्, र यो समस्या हल गर्न सत्यता खोज्न सक्छस् कि सक्दैनस् भन्ने हो। यदि तँ सत्यता स्विकार्ने व्यक्ति होस् भने, तेरो ख्रीष्टविरोधी स्वभाव समाधान गर्न सकिन्छ। यदि तँलाई आफूमा ख्रीष्टविरोधीको स्वभाव छ भन्ने कुरा राम्ररी थाहा भएर पनि त्यो समाधान गर्न सत्यता खोज्दैनस्, यदि तँ आइपर्ने समस्याहरू लुकाउने वा समस्याबारे झूट बोल्ने र जिम्मेवारी पन्छाउने कोसिससमेत गर्छस्, अनि काटछाँटमा पर्दा सत्यता स्विकार्दैनस् भने, यो गम्भीर समस्या हो, र तँ ख्रीष्टविरोधीभन्दा फरक होइनस्। तँ आफूमा ख्रीष्टविरोधीको स्वभाव छ भन्‍ने जानेर पनि किन यसलाई सामना गर्ने आँट गर्दैनस्? किन तँ यसलाई खुलस्त रूपमा लिएर यसो भन्‍न सक्दैनस्, ‘यदि माथिबाट मेरो कामबारे सोधपुछ गरिन्छ भने, म आफूलाई थाहा भएको सबै कुरा भन्‍नेछु, र यदि मैले गरेका खराब कुराहरू खुलासा भए पनि, र माथिलाई थाहा भएपछि उसले मलाई प्रयोग गर्न छोडे पनि, र मैले आफ्‍नो हैसियत गुमाए पनि, म आफूले भन्‍नुपर्ने कुरा स्पष्ट रूपमा भन्‍नेछु’? परमेश्‍वरको घरले तेरो कामको सुपरिवेक्षण र सोधपुछ गर्नेछ भन्‍ने डरले तँ सत्यताभन्दा बढी हैसियतलाई बहुमूल्य ठान्छस् भन्‍ने प्रमाणित गर्छ। के यो ख्रीष्टविरोधीको स्वभाव होइन र? हैसियतलाई सबैभन्दा माथि राख्‍नु ख्रीष्टविरोधीको स्वभाव हो” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु आठ: तिनीहरूले अरूलाई सत्यता वा परमेश्‍वरप्रति नभई आफूप्रति मात्र समर्पित हुन लगाउनेथिए (भाग दुई))। परमेश्‍वरका वचनहरूबाट, मैले के बुझेँ भने, जब अगुवा र कामदारहरूले कामबारे सोधपुछ र सुपरिवेक्षण गर्छन् तब सत्यतापूर्वक रिपोर्ट गर्ने आँट नगर्नु, र ख्याति र हैसियतका खातिर सत्य कुराको समेत ढाकछोप गर्नुको अर्थ ख्रीष्टविरोधीहरूको स्वभाव भएको र ख्रीष्टविरोधीहरूको मार्गमा हिँड्ने व्यक्ति हुनु हो। यसलाई मेरो आफ्नै स्थितिसँग तुलना गर्दा, जब सुपरिवेक्षकले मैले जिम्मा लिएका नयाँ विश्वासीहरूबारे सोध्नुभयो, मैले प्रस्ट रूपमा नबुझेका धेरै विषयहरू थिए, तर मलाई डर थियो कि यदि मैले साँचो रिपोर्ट गरेँ र सुपरिवेक्षकले मैले मामिलाहरूलाई राम्ररी फलो-अप गरेको छैन भनेर देख्नुभयो भने, उहाँले मलाई झारा टारिरहेको ठान्नुहुनेछ, वा मेरो कार्य सामर्थ्यमाथि नै प्रश्न उठाउनुहुनेछ, जसले उहाँको मनमा भएको मेरो असल छविमा असर पार्नेछ। त्यसैले मैले झूट बोलेँ र छलको सहारा लिएँ। के मेरो दुष्ट र छली स्वभाव ख्रीष्टविरोधीको जस्तै थिएन र? वास्तवमा, सुपरिवेक्षकले कामको फलो-अप गर्नुको उद्देश्य एकातिर मलाई काम राम्ररी फलो-अप र कार्यान्वयन भएको छ कि छैन भनेर सम्झाउनु थियो, ताकि यदि यो राम्ररी कार्यान्वयन भएको थिएन भने, मैले तुरुन्तै कार्यान्वयन गर्न सकूँ, र यसरी क्षणिक बेवास्ताका कारण मलजल गर्ने कामको प्रगतिमा ढिलाइ हुनबाट जोगिन सकियोस्। यसले मलाई सम्झाउने र सघाउने काम गर्‍यो। अझ के हो भने, सुपरिवेक्षकले नयाँ विश्वासीहरूको अवस्थाबारे सोधपुछ गर्दा, यदि उहाँले मलजल गर्ने काममा विचलन वा समस्याहरू पत्ता लगाउनुभयो भने, यिनका बारेमा तुरुन्तै सङ्गति गरेर तिनलाई सम्बोधन गर्न सकिन्थ्यो। उहाँले यसो गरेर मण्डलीको हितको रक्षा गरिरहनुभएको थियो। मैले आफूलाई थाहा भए जति भनेर इमानदारीपूर्वक रिपोर्ट गर्नुपर्थ्यो, र मैले राम्ररी फलो-अप नगरेका कुराका हकमा, मैले त्यसलाई चाँडोभन्दा चाँडो कार्यान्वयन र फलो-अप गरेको भए ठीकै हुनेथियो। तर यसको सट्टा, मैले आफ्नो ख्याति र हैसियतलाई यति धेरै प्रिय ठानेँ, र सुपरिवेक्षकबाट सुपरिवेक्षणको सामना गर्नुपर्दा, मैले आफ्नो काम राम्ररी गरेको छैन भनेर स्वीकार गर्ने आँट गरिनँ। मैले सुपरिवेक्षकलाई समेत झूट बोलेँ र धोका दिएँ। यसले विचलनहरू समयमै नसच्च्याइने अवस्था ल्याउन सक्थ्यो, जसले नयाँ विश्वासीहरूको जीवन प्रवेशमा ढिलाइ गराउनेथियो। मैले ख्याति र हैसियतलाई सबैभन्दा माथि राखेँ। मेरो कर्तव्यमा, म सधैँ आफ्नो ख्याति र हैसियत जोगाउन खोजिरहेको थिएँ, जुक्ति र दाउपेच लगाइरहेको थिएँ। म परमेश्‍वरको नजरमा अत्यन्तै घृणित थिएँ!

एक दिन, मैले परमेश्‍वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पढेँ, र परमेश्‍वरले कस्ता मानिसहरूलाई अनुमोदन गर्नुहुन्छ र कस्ता मानिसहरूलाई घृणा गर्नुहुन्छ भन्नेबारे स्पष्ट बुझाइ प्राप्त गरेँ। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई इमानदार हुन माग गर्नुले के प्रमाणित गर्छ भने उहाँले वास्तवमै छली मानिसहरूलाई तिरस्कार गर्नुहुन्छ, र तिनीहरूलाई पराउनुहुन्‍न। छली मानिसहरूप्रतिको परमेश्‍वरको घृणा तिनीहरूको काम गर्ने तरिका, तिनीहरूका स्वभाव, साथै तिनीहरूका अभिप्राय, र तिनीहरूले छल गर्ने माध्यमहरूप्रतिको घृणा हो; परमेश्‍वर यी सबै कुरालाई मन पराउनुहुन्न। यदि छली मानिसहरू सत्यतालाई स्वीकार गर्न, आफूमा छली स्वभाव छ भनेर मान्‍न सक्छन्, र तिनीहरू इमानदार मानिस बन्नका लागि परमेश्‍वरको मुक्ति स्विकार्न र सत्यता अभ्यास गर्न इच्‍छुक हुन्छन् भने, तिनीहरूसँग पनि मुक्ति पाउने आशा हुन्छ, किनभने परमेश्‍वरले कसैलाई पूर्वाग्रह देखाउनुहुन्न, न त सत्यताले नै त्यसो गर्छ। र त्यसकारण, यदि हामी परमेश्‍वरलाई प्रसन्न बनाउने मानिस बन्‍न चाहन्छौँ भने, हामीले सुरुमा आत्म-आचरणका सिद्धान्तहरूलाई परिवर्तन गर्नैपर्छ, शैतानी दर्शनहरूअनुसार जिउन छोड्नैपर्छ, आफ्नो जीवन जिउनका लागि झूट र छलमा भर पर्न छोड्नैपर्छ, र आफ्ना सबै झूटलाई फालेर इमानदार व्यक्ति बन्न खोज्नुपर्छ। अनि, हामीप्रतिको परमेश्‍वरको दृष्टिकोण परिवर्तन हुनेछ। यसभन्दा पहिले, मानिसहरू अरूमाझ जिउँदा सधैँ झूट, छल, र ढोँगमा भर पर्थे, र तिनीहरू शैतानी दर्शनहरूलाई आफ्नो अस्तित्वको आधार, आफ्नो जीवन, र आफ्‍नो जगका रूपमा लिएर आफूलाई आचरणमा ढाल्थे। यो परमेश्‍वरले घृणा गर्नुहुने कुरा थियो। गैरविश्‍वासीहरूमाझ, यदि तैँले इमानदार व्यक्ति बनेर सत्य कुरा बताउने कोसिस गरिस् भने, तँलाई बदनाम, आलोचना, र अस्वीकार गरिनेछ। त्यसकारण, तँ सांसारिक प्रचलनहरू पछ्याउँछस्, र शैतानी दर्शनहरूअनुसार जिउँछस्; तँ झूट बोल्‍न झन्झन्‌ सिपालु, र झन्झन्‌ छली बन्दै जान्छस्। तैँले आफ्‍ना उद्देश्यहरू हासिल गर्न धूर्त माध्यमहरू प्रयोग पनि गर्छस् र यसरी आफ्नो सुरक्षा गर्छस्। तँ शैतानको संसारमा झन्झन्‌ सम्‍पन्‍न हुँदै जान्छस्, र फलस्वरूप, तँ पापको दलदलमा झन्झन्‌ फस्दै जान्छस् र तैँले आफूलाई उम्काउन नै सक्दैनस्। परमेश्‍वरको घरमा, कामकुराहरू ठीक विपरीत हुन्छन्। तँ झूट बोल्न र छल गर्न जति सिपालु हुन्छस्, परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरू तँप्रति त्यति नै वितृष्ण हुनेछन् र तिनीहरूले तँलाई अस्वीकार गर्नेछन्। यदि तैँले पश्‍चात्ताप गर्न इन्कार गरिस् र अझै पनि शैतानी दर्शनहरू र तर्कहरूलाई पक्रिरहिस्, र तैँले भेष बदल्न र ढोँग गर्न षड्यन्त्र र जालझेल साथै परिष्कृत रणनीतिहरू पनि प्रयोग गरिरहिस् भने, तँलाई प्रकाश गरिने र हटाइने सम्‍भावना धेरै हुन्छ। यस्तो किन हुन्छ भने परमेश्‍वरले छली मानिसहरूलाई तिरस्कार गर्नुहुन्छ। इमानदार मानिसहरू मात्रै परमेश्‍वरको घरमा फस्टाउन सक्छन्, र छली मानिसहरू सबैलाई अन्त्यमा अस्वीकार गरिनेछ र हटाइनेछ। यो कुरा परमेश्‍वरले धेरै पहिले पूर्वनियोजन गर्नुभएको छ। इमानदार मानिसहरू मात्रै स्वर्गको राज्यमा सहभागी हुन सक्छन्। यदि तँ इमानदार व्यक्ति बन्‍ने प्रयास गर्दैनस् भने, यदि तँ सत्यता पछ्याउने दिशामा अनुभव र अभ्यास गर्दैनस् भने, र यदि तँ आफ्नो कुरूपता खुलासा गर्दैनस् भने, र यदि तँ आफूलाई उदाङ्गो पार्दैनस् भने, तैँले कहिल्यै पवित्र आत्माको काम वा परमेश्‍वरको अनुमोदन प्राप्त गर्न सक्नेछैनस्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। इमानदार व्यक्ति हुनुको सबैभन्दा आधारभूत अभ्यास)। परमेश्‍वरले इमानदार मानिसहरूलाई मन पराउनुहुन्छ र छली मानिसहरूलाई घृणा गर्नुहुन्छ, किनभने छली मानिसहरू जस्तोसुकै अवस्थाको सामना गरे पनि सधैँ झूट बोल्छन् र धोका दिन्छन्, र शैतानी दर्शनहरूलाई आफ्नो बाँच्ने आधार बनाउँछन् र सत्यता पटक्कै अभ्यास गर्दैनन्। मेरो छलीपनको जडबारे मनन गर्दा, मैले देखेँ कि म “अरूको होइन आफ्‍नै दुनो सोझ्याउनुपर्छ,” “रूखलाई बोक्रा चाहिएजस्तै मानिसहरूलाई पनि अभिमान चाहिन्छ,” र “जसरी हाँस जता गए पनि कराउँछ, त्यसरी नै मानिस जहाँ बसे पनि उसले आफ्नो नाम छोडेको हुन्छ” जस्ता भनाइहरूद्वारा जिएको थिएँ। म आफ्नो गौरव, हैसियत, र व्यक्तिगत हितलाई ठूलो महत्त्व दिँदै यी शैतानी विषहरूद्वारा जिएँ। मैले जेसुकै सामना गरे पनि, मेरो गौरव र हैसियतको कुरा आउनेबित्तिकै, म आफ्नो दिमाग खियाउँथेँ र सत्यतथ्यलाई ढाकछोप गर्न जे पनि गर्थेँ। त्यसो गरिसकेपछि, मैले यो पनि सोच्थेँ कि चलाख मानिसहरूले यसरी नै काम गर्छन्, मूर्ख र बेवकूफ मानिसहरूले मात्र साँचो बोल्छन्। मलाई याद छ, म स्कूल पढ्दा, एक पटक मैले गृहकार्यमा अलमल्ल परेर एक भाग अधुरो छोडेँ। म शिक्षकको नजरमा एक असल विद्यार्थीको रूपमा आफ्नो छवि बर्बाद हुनेबारे चिन्तित थिएँ, त्यसैले मैले आफ्नो गृहकार्य घरमै छोडेछु भनेर शिक्षकलाई ढाँटेँ, र त्यसपछि म दिउँसो खाना समयमा घर गएर हतार-हतार त्यो पूरा गरेँ र त्यही दिउँसो बुझाएँ। आफ्नो इज्जत जोगाउन र हैसियतको रक्षा गर्न, मैले झन्-झन् धेरै झूट बोलेँ र चालबाजी गरेँ, र यो झन्-झन् मेरो प्रवृत्ति नै बन्यो। परमेश्‍वरलाई पाएपछि पनि, म अझै शैतानी विचार र दृष्टिकोणहरूद्वारा नै जिइरहेको थिएँ। सुपरिवेक्षकको नजरमा मेरो छवि जोगाउन र मेरा समस्या तथा कमीहरू लुकाउन, मैले सत्यतथ्यलाई ढाकछोप गर्नलाई चालबाजी र छलको सहारा लिएँ। पछि जब मैले आफू एक इमानदार व्यक्ति हुनुपर्छ र खुलेर सङ्गति गर्नुपर्छ भन्ने महसुस गरेँ, तब पनि मलाई यदि मैले खुलेर कुरा गरेँ भने, मेरा अघिल्ला प्रयासहरू सबै व्यर्थ हुनेछन्, र सुपरिवेक्षकले मलाई अत्यन्तै षड्यन्त्रकारी र छली भनेर सोच्नुहुनेछ भन्ने चिन्ता थियो। त्यसैले मैले इमानदारीपूर्वक बोल्न चाहिनँ। परमेश्‍वरले इमानदार मानिसहरूलाई मन पराउनुहुन्छ, किनभने उनीहरूमा समस्याहरू आइपर्दा जिम्मेवारी लिने साहस हुन्छ, र आफ्ना कमीहरू प्रकाश गरिँदा तिनलाई सामना गर्ने साहस हुन्छ, अनि पछि, उनीहरूले सत्यता खोज्न र यी कुराहरूलाई समाधान गर्न सक्छन्। यस्ता मानिसहरूले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा, सिद्धान्तहरूमा उनीहरूको पकड झन्-झन् राम्रो हुँदै जान्छ, र उनीहरूका नतिजाहरू पनि झन्-झन् राम्रा हुँदै जान्छन्। तर मैले यी कुनै पनि व्यवहार देखाइनँ। मैले सधैँ आफ्ना त्रुटिहरूलाई ढाकछोप गर्ने र लुकाउने प्रयास गरेँ, र मैले आफ्ना ब्रदर-सिस्टरहरूलाई समेत धोका दिने प्रयास गरेँ। मैले जिएको कुरामा कुन हिसाबले एक इमानदार व्यक्तिको स्वरूप थियो र? यो त शैतानको कुटिल र छली स्वरूप थियो। यदि म पश्चात्ताप नगरी बसेँ भने, मलाई परमेश्‍वरले पक्कै पनि तिरस्कार गर्नुहुनेथियो र मैले मुक्तिको मौका गुमाउनेथिएँ।

पछि, मैले परमेश्‍वरका वचनहरूका दुइटा खण्ड पढेँ र अभ्यासको मार्ग भेट्टाएँ। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “मानिसहरू सोच्छन्, यदि तिनीहरूको आफ्नो हित भएन वा तिनीहरूले त्यो गुमाए भने, तिनीहरू बाँच्न सक्नेछैनन्, मानौँ तिनीहरूको बचाइ तिनीहरूको आफ्नै हितमा निर्भर छ। त्यसैले धेरैजसो मानिस आफ्नो हितबाहेक अरू सबै कुराप्रति अन्धा हुन्छन्। तिनीहरू आफ्नो हितलाई अरू सबै कुराभन्दा माथि देख्छन्, र केवल आफ्नै हितका लागि जिउँछन्। तिनीहरू आफ्ना लागि केही नभएसम्म एउटा औँलो पनि उठाउँदैनन्, र तिनीहरूलाई आफ्नो हित त्याग भन्नु त जीवन नै त्याग भन्नुजस्तै हो। त्यसोभए, मानिसहरू कसरी आफ्ना हितहरू त्याग्न सक्षम हुन सक्छन्? तिनीहरूले सत्यता स्वीकार गर्नैपर्छ। जब तिनीहरूले सत्यता बुझ्छन् तब मात्रै तिनीहरूले स्वार्थको सार छर्लङ्गै देख्न सक्छन् र आफ्ना हितहरू पछ्याउनु भनेको सत्यता पछ्याउनुको विपरीत हो, र त्यसले कहिल्यै व्यक्तिलाई सत्यता र जीवन प्राप्त गर्न वा मुक्ति हासिल गर्न सक्षम बनाउन सक्दैन भनी स्पष्ट रूपमा चिन्न सक्छन्; तब मात्रै तिनीहरूले स्वार्थ त्याग्न र त्यसविरुद्ध विद्रोह गर्न सिक्न सक्छन्, र तिनीहरू आफूले प्रेम गर्ने कुरा त्याग्न सक्षम बन्न सक्छन्। र जब तँ आफूले प्रेम गर्ने कुरा त्याग्छस् र आफ्ना हितहरू छोड्छस्, तब तैँले आफ्नो हृदयमा अझ बढी स्थिर र अझ बढी शान्ति महसुस गर्नेछस्, र त्यसो गर्दा तैँले देहलाई जितेको हुनेछस्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। आफ्‍नो स्वभावलाई चिन्‍नु नै यसलाई परिवर्तन गर्ने आधार हो)। “इमानदार व्यक्ति बन्‍न, तैँले सुरुमा आफ्नो हृदय उदाङ्गो पार्नुपर्छ ताकि सबैले त्यसभित्र हेर्न सकून्, तँ के सोच्दैछस् भनी देख्न सकून्, अनि तेरो साँचो अनुहार हेर्न सकून्। तैँले भेष बदल्ने वा आफूलाई ढाकछोप गर्ने प्रयास गर्नै हुँदैन। त्यसपछि मात्र अरूले तँलाई भरोसा गर्नेछन् र तँलाई इमानदार व्यक्ति मान्‍नेछन्। यही नै इमानदार व्यक्ति हुनुको सबैभन्दा आधारभूत अभ्यास, अनि पूर्वसर्त हो। … एक इमानदार व्यक्ति हुनुको अर्थ के हो भने, तँ परमेश्‍वरसामु भए पनि वा अरू मानिसहरूसामु भए पनि, तँ आफ्नो भित्री स्थिति र आफ्नो हृदयका शब्दहरूबारे शुद्ध र सरल तरिकाले खुल्न सक्छस्। के यो गर्न सजिलो छ? यसका लागि एक अवधिको प्रशिक्षण, साथै बारम्बारको प्रार्थना र परमेश्‍वरप्रतिको निर्भरता आवश्यक छ। तैँले सबै मामिलामा आफ्नो हृदयका शब्दहरू सरल र खुला रूपमा बोल्न आफूलाई प्रशिक्षित गर्नैपर्छ। यस्तो प्रकारको प्रशिक्षणले, तँ प्रगति गर्न सक्छस्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। इमानदार व्यक्ति हुनुको सबैभन्दा आधारभूत अभ्यास)। परमेश्‍वरका वचनहरूले अभ्यासको मार्ग प्रस्ट पारे। छली स्थितिलाई हल गर्न, व्यक्तिगत हितहरू त्याग्नैपर्छ, आफ्नो गौरव वा हैसियतको ख्याल गर्नु हुँदैन, र सबै कुरामा परमेश्‍वरसामु खुलस्त हुनुपर्छ। मेरो कर्तव्यमा, मैले कुनै पनि समस्या वा व्यक्तिगत कमीहरू तुरुन्तै रिपोर्ट गर्नुपर्छ, र मैले परमेश्‍वरको घरको हितलाई प्राथमिकता दिनुपर्छ। साँचो बोल्दा ब्रदर-सिस्टरहरूले मेरो कर्तव्यमा मेरा समस्या र कमीहरू देख्छन् र मलाई हेलाँ गर्छन् भने पनि, मैले त्यसलाई सही तरिकाले सामना गर्नैपर्छ। त्यसैले, मैले दृढ सङ्कल्प गरेँ कि मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूले मलाई जसरी हेरे पनि, मैले उनीहरूसामु खुलस्त हुनुपर्छ साथै आफूलाई उदाङ्गो पार्नुपर्छ, र एक इमानदार व्यक्ति बन्नुपर्छ।

एउटा भेलाको क्रममा, मेरो जिम्मामा रहेको नयाँ विश्वासी सियाओ याले मलाई सुसमाचार प्रचार गर्नेबारे एउटा प्रश्न सोधिन्, र त्यतिबेला, मैले छोटकरीमा थोरै सङ्गति गरेँ। तर पछि मैले मेरो सङ्गतिमा विचलनहरू रहेको, र त्यसले सियाओ याको समस्यालाई पटक्कै समाधान गर्न नसकेको पाएँ। पछि, सुपरिवेक्षकले सियाओ याका समस्या र कठिनाइहरूलाई मैले कसरी समाधान गरेँ भनेर सोध्न पत्र लेख्नुभयो, र मैले मनमनै सोचेँ, “यदि मैले साँचो लेखेँ भने, सुपरिवेक्षकले पक्कै पनि सोच्नुहुनेछ कि मलजल गर्ने व्यक्तिका रूपमा, मैले यस्तो सानो विषयमा समेत स्पष्ट रूपमा सङ्गति गर्न सक्दिनँ, र मैले वास्तविक काम गर्न सक्दिनँ। सायद म यसबारे सतही रूपमा कुरा गर्छु र वास्तवमा के भएको थियो भनेर लेख्दिनँ।” जब मैले यस्तो सोचेँ, मैले आफूले अझै पनि छली व्यवहार गरिरहेको महसुस गरेँ। परमेश्‍वरले इमानदार मानिसहरूलाई प्रेम गर्नुहुन्छ, त्यसैले म इमानदार व्यक्ति बन्नुपर्छ र मैले साँचो बोल्नुपर्छ। अन्तमा, मैले साँचो कुरा लेखेँ। र जब मैले लेखेँ, तब बल्ल मेरो हृदयको बोझ हट्यो, र मैले ठूलो राहत महसुस गरेँ। त्यसपछि, मैले समयमै सियाओ यासँग सङ्गति गरेँ र मेरा विचलनहरू सच्याएँ। पछि, जीवनमा ब्रदर-सिस्टरहरूसँग अन्तरक्रिया गर्दा र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा, मैले एक इमानदार व्यक्ति बन्ने अभ्यास गरेँ, र कहिलेकाहीँ, मेरा हितहरू संलग्न हुँदा, मलाई छली व्यवहार गर्ने परीक्षा आइपरे पनि, मैले परमेश्‍वरका वचनहरूको मार्गदर्शनमा मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूसँग साँचो बोल्न रोजेँ। जब-जब मैले आफूसँग सहकार्य गर्ने ब्रदर-सिस्टरहरू वा सुपरिवेक्षकलाई साँचो रिपोर्ट गर्थेँ, उहाँहरूले मलाई कमसल काम गरेकोमा कहिल्यै आलोचना गर्नुभएन। यसको उल्टो, उहाँहरूले मलाई सम्झाउनुभयो र मदत गर्नुभयो, र उहाँहरूले मसँग सत्यता सिद्धान्तहरू सङ्गति गर्नुभयो। हृदयमा, मैले सहज र स्वतन्त्र महसुस गरेँ, र म पहिले जस्तो थकित थिइनँ। परमेश्‍वरका वचनहरूले नै मलाई मेरो छली स्वभाव चिन्न र परमेश्‍वरका वचनहरूअनुसार अभ्यास गर्नु र साँचो बोल्ने तथा खुल्ने आँट गर्नु लाजमर्दो कुरा होइन भन्ने महसुस गर्न मदत गरे। मैले म जति बढी खुलेर कुरा गर्छु, त्यति नै सहज र स्वतन्त्र महसुस गर्छु भन्ने अनुभव गरेँ। मलाई यी लाभहरू प्राप्त गर्न मद्दत गरेकोमा परमेश्‍वरलाई उहाँको नेतृत्व र मार्गदर्शनका लागि धन्यवाद।